Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna
Ilustracja
Odznaka absolwencka (do 1990 r.)
Data założenia 1969
Data likwidacji 1 września 1994
Typ wojskowa
Patron Sylwester Bartosik
Państwo  Polska
Adres ul. Podchorążych 1
58-500 Jelenia Góra
Położenie na mapie Jeleniej Góry
Mapa lokalizacyjna Jeleniej Góry
Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna
Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna
Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna
Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna
Ziemia50°55′02,25″N 15°44′00,23″E/50,917292 15,733397

Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna im. kpt. Sylwestra Bartosika (WOSR) – szkoła Sił Zbrojnych PRL kształcąca kandydatów na oficerów wojsk radiotechnicznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzona została w 1969 w oparciu o Oficerską Szkołę Radiotechniczną w Jeleniej Górze[1]. W 1972 szkołę podporządkowano dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Dwa lata później w ramach WOSR utworzono Szkołę Oficerów Rezerwy, którą w 1981 zastąpiła Szkoła Podchorążych Rezerwy.

W 1977 uruchomiono dwuletnie studia inżynierskie dla absolwentów szkoły chorążych.

W 1987 WOSR zajęła II miejsce we współzawodnictwie wyższych szkół oficerskich. W 1991 zapoczątkowano w szkole połączone studia z Politechniką Wrocławską na kierunku telekomunikacji.

W 1994 na bazie szkoły powstaje Centrum Szkolenia Radioelektronicznego, które przygotowywało specjalistów w zakresie: radiolokacji, automatyzacji dowodzenia, ubezpieczenia lotów oraz rozpoznania i walki radioelektronicznej.

W 1997 odbyła się ostatnia promocja absolwentów Wyższej Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej, po czym nastąpiło rozwiązanie szkoły. Centrum Szkolenia Radioelektronicznego rozformowano w 2004. W latach 1948/55 na terenie szkoły mieściła się również Oficerska Szkoła Piechoty nr 2.

Kierunki kształcenia[edytuj | edytuj kod]

Szkoła kształciła oficerów dowódców pododdziałów wojsk radiotechnicznych na poziomie studiów inżynierskich w specjalności. Podchorążowie kończyli kurs samochodowy i uzyskiwali prawo jazdy kategorii "B"[2]. W szkole chorążych przygotowywano średni personel techniczny.

Struktura WOSR (1985)[edytuj | edytuj kod]

  • Komenda i sztab
  • Wydział Ogólny
  • Wydział Techniczny
  • Oddział Kształcenia
  • Wydział Naukowy
  • Biblioteka Naukowa
  • Jednostki dydaktyczne
    • Katedra Elektroniki
    • Katedra Nauk Humanistycznych
    • Katedra Taktyki Rodzajów Wojsk
    • Katedra Zautomatyzowanych Systemów Dowodzenia
    • Zakład Przedmiotów Ogólnokształcących
    • Zakład Podstaw Radiolokacji
    • Zakład Sprzętu
    • Zakład Informatyki
    • Zakład Dydaktyki Wojskowej
    • Zakład Szkolenia Fizycznego
    • Studium Języków Obcych
  • Batalion szkolny
  • Szkoła Chorążych Wojsk Radiotechnicznych
  • Szkoła Podchorążych Rezerwy
  • Pododdziały zabezpieczenia

Komendanci[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Urbanowicz [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 3. s. 579.
  2. Bolesław Jagielski: Droga do gwiazdek. s. 174.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolesław Jagielski: Droga do gwiazdek. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07386-4.
  • Stachula Adolf, Smoliński Tadeusz, Wyższa Oficerska Szkoła Radiotechniczna. Zarys dziejów 1952-1982, Wyd WOSR, Jelenia Góra 1982
  • Józef Urbanowicz [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 3. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.