Wydział Elektryczny Politechniki Śląskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wydział Elektryczny
Faculty of Electrical Engineering
Politechnika Śląska
Ilustracja
Budynek B Wydziału Elektrycznego
Data założenia 1945
Państwo  Polska
Adres 44-100 Gliwice
ul. Bolesława Krzywoustego 2
Dziekan prof. dr hab. inż. Paweł Sowa
Położenie na mapie Gliwic
Mapa lokalizacyjna Gliwic
Wydział Elektryczny
Wydział Elektryczny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wydział Elektryczny
Wydział Elektryczny
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Wydział Elektryczny
Wydział Elektryczny
Ziemia50°17′23,3″N 18°40′35,0″E/50,289806 18,676389
Strona internetowa

Wydział Elektryczny Politechniki Śląskiej – jeden z czternastu wydziałów Politechniki, utworzony 24 maja 1945 na mocy dekretu powołującego do życia uczelnię, jako jeden z czterech pierwszych jej wydziałów (jako jedyny zachował niezmienioną nazwę od chwili utworzenia). Wydział zlokalizowany jest w kampusie głównym w Gliwicach, przy ulicach Krzywoustego i Akademickiej. Wydział zatrudnia ponad 20 samodzielnych pracowników nauki (profesorów i doktorów habilitowanych) oraz około 80 pracowników ze stopniem doktora. Strukturę wydziału stanowi współcześnie 6 jednostek - 2 instytuty i 4 katedry. Wydział kształci studentów na wszystkich stopniach kształcenia (inżynierskie, magisterskie, doktoranckie) w 5 kierunkach, w ramach studiów dziennych, wieczorowych i zaocznych. Wydział posiada prawa nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dekretem Nr 118 Prezydenta Krajowej Rady Narodowej 24 maja 1945 roku utworzono Politechnikę Śląską w Katowicach (Dz.U. RP Nr 21 z dnia 11 czerwca 1945), w skład której weszły cztery wydziały: Elektryczny, Hutniczy, Inżynieryjno-Budowlany oraz Mechaniczny. Pierwszy rok akademicki, zainaugurowany 29 października 1945, Wydział Elektryczny rozpoczął w strukturze 12 katedr zatrudniających 45 pracowników akademickich. Kadrę wydziału stanowili w znacznej mierze profesorowie i adiunkci przedwojennej Politechniki Lwowskiej, z których większość przyjechała do Gliwic zaraz po wojnie. Byli wśród nich między innymi prof. Stanisław Fryze i prof. Tadeusz Malarski. W 1949 Wydział wypromował pierwszego doktora nauk technicznych.

Decyzją Ministerstwa w latach 1948–1958 prowadzono studia w toku dwustopniowym, z czego pierwszy stopień, inżynierski, obejmował 3-letni okres nauczania oraz półroczną praktykę kierunkową.

W 1954 wydano pierwszy zeszyt (wydawanej do dziś) serii Zeszytów Naukowych Politechniki Śląskiej Elektryka. Była to pierwsza seria Zeszytów Naukowych wydawanych w Politechnice, a jej pierwszym redaktorem był prof. Stefan Węgrzyn.

W 1963 Wydział przeszedł pierwszą znaczącą reorganizację. Z wydziału wyodrębniony został Oddział Automatyki, który przekształcono w samodzielny, pierwszy tego typu w kraju, Wydział Automatyki (współcześnie Automatyki, Elektroniki i Informatyki). Po tych przekształceniach na Wydziale funkcjonowało 11 katedr. Pięć lat później dokonano kolejnej reorganizacji struktury, wydzielając do samodzielnego wydziału Katedry Fizyki i Matematyki oraz reorganizując pozostałe. Powstały 4 duże katedry: Elektroenergetyki, Elektrotechniki Przemysłowej, Elektrotechniki Teoretycznej i Ogólnej oraz Technologii i Metrologii Elektrycznej. W 1971 zniesiono katedry, a w ich miejsce powołano trzy instytuty wydziałowe: Elektroenergetyki i Sterowania Układów, Instytut Metrologii i Maszyn Elektrycznych i Instytut Podstawowych Problemów Elektrotechniki i Energoelektroniki. W 1979 wyodrębnił się Zakład Maszyn Elektrycznych, przekształcony w 1980 w Instytut.

W 1995 uruchomiono drugi, po Elektrotechnice, kierunek kształcenia Elektronika i Telekomunikacja.

W roku 2004 z Instytutu Elektrotechniki Teoretycznej i Przemysłowej wyodrębniona została Katedra Energoelektroniki, Napędu Elektrycznego i Robotyki (wcześniej działająca jako Zakład), a w 2006 z Instytutu Maszyn i Urządzeń Elektrycznych wyodrębniono samodzielną Katedrę Mechatroniki (wcześniej działającą również jako Zakład). Dokonano również zmian w nazwach niektórych instytutów. W 2009 do Wydziału dołączyła Katedra Optoelektroniki, funkcjonująca wcześniej jako Zakład w Instytucie Fizyki. Od roku 2008 na Wydziale uruchomiono kierunek Informatyka, w 2011 kierunek Mechatronika, a od 2013 roku kierunek Energetyka.

Władze Wydziału[edytuj | edytuj kod]

W historii Wydziału funkcję Dziekana pełniło 18 profesorów. Byli to kolejno:

Obecny skład Kolegium Dziekańskiego to:

  • Dziekan - prof. dr hab. inż. Paweł Sowa
  • Prodziekan ds. Nauki i Organizacji - dr hab. inż. Zbigniew Kaczmarczyk, prof. Pol. Śl.
  • Prodziekan ds. Studenckich dla kierunków Elektrotechnika i Informatyka - dr inż. Piotr Holajn
  • Prodziekan ds. Studenckich dla kierunków Elektronika i Telekomunikacja, Mechatronika oraz Energetyka - dr inż. Adam Cichy

Struktura Wydziału[edytuj | edytuj kod]

W strukturze Wydziału Elektrycznego funkcjonuje 6 jednostek wewnętrznych. Są to

  • Instytut Elektroenergetyki i Sterowania Układów – Dyrektor: prof. Adrian Halinka
  • Katedra Metrologii, Elektroniki i Automatyki – Kierownik: prof. Marian Kampik
  • Instytut Elektrotechniki i Informatyki – Dyrektor: prof. Stefan Paszek
  • Katedra Optoelektroniki – Kierownik: prof. Tadeusz Pustelny
  • Katedra Energoelektroniki, Napędu Elektrycznego i Robotyki – Kierownik: dr hab. inż. Zbigniew Kaczmarczyk, prof. Pol. Śl.
  • Katedra Mechatroniki – Kierownik: dr hab. inż. Tomasz Trawiński

Działalność dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

Wydział Elektryczny kształci studentów na studiach pierwszego i drugiego stopnia na pięciu kierunkach:

  • Elektrotechnika
  • Elektronika i telekomunikacja
  • Energetyka
  • Informatyka
  • Mechatronika

Prowadzone są studia stacjonarne i niestacjonarne. Wydział prowadzi również studia trzeciego stopnia (doktoranckie) w dyscyplinie Elektrotechnika, zarówno jako studia stacjonarne, jak i niestacjonarne. Kierunek Informatyka prowadzony jest częściowo jako kierunek zamawiany, a na kierunku Mechatronika prowadzone są międzynarodowe polsko-francuskie studia stacjonarne I stopnia. W ramach programu Erasmus prowadzona jest wymiana studentów i pracowników naukowych z kilkunastoma europejskimi ośrodkami naukowymi.

Działalność badawcza[edytuj | edytuj kod]

Działalność badawcza Wydziału powiązana jest z kierunkami badań poszczególnych jednostek. Prace badawcze obejmują przede wszystkim: systemy informatyczne i telekomunikacyjne - także w zakresie wytwarzania, przesyłu i rozdziału energii elektrycznej, diagnostykę urządzeń elektroenergetycznych, metrologię elektryczną, kalibrację i badania komparatorów wielkości elektrycznych, automatykę i sterowanie, technikę cyfrową i mikroprocesorową, kompatybilność elektromagnetyczną, przetwarzanie sygnałów, badania układów zasilania silników komutatorowych, badania samochodów elektrycznych i hybrydowych, analizę pól elektromagnetycznych maszyn elektrycznych, modernizację konstrukcji silników elektrycznych, energoelektroniczne napędy elektryczne, układy elektrotermiczne, sterowanie systemów napędowych, energetykę odnawialną, roboty mobilne, kroczące i przemysłowe, mechatronikę i informatykę w systemach elektrycznych.

Prowadzone badania owocują licznymi publikacjami oraz wielokrotnie nagradzanymi osiągnięciami badawczymi, krajowymi i zagranicznymi. Wśród nich wymienić można Cyfrowy Zespół Automatyki Zabezpieczeniowej Bloku Generator – Transformator typu CZAZ-GT, komparator etalonów indukcyjności własnej (nagrodzony w 2003 r. Nagrodą Siemensa), mikroprocesorowe napędy energoelektroniczne, Symulator UMSA (wspólnie z Windsor University), badania układów z nadprzewodnikami HTS (w ramach programów ramowych UE), robota mobilnego HEXOR, robota ośmionożnego OKTOPOD, napęd nowej generacji pojazdu elektrycznego ELIPSA i wiele innych.

Znani profesorowie i absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Z Wydziałem Elektrycznym (jako pracownicy lub absolwenci) związani byli również:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]