Wysocko (województwo podkarpackie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Wysocko w innych znaczeniach tego słowa.
Wysocko
Pałac Czartoryskich w Wysocku
Pałac Czartoryskich w Wysocku
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat jarosławski
Gmina Laszki
Sołectwo Wysocko
Liczba ludności (2011) 645[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-543[3]
Tablice rejestracyjne RJA
SIMC 0605849
Położenie na mapie gminy Laszki
Mapa lokalizacyjna gminy Laszki
Wysocko
Wysocko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wysocko
Wysocko
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Wysocko
Wysocko
Położenie na mapie powiatu jarosławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jarosławskiego
Wysocko
Wysocko
Ziemia49°59′25″N 22°49′31″E/49,990278 22,825278

Wysocko – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, w gminie Laszki[4][5].

Wieś Wysoczko należąca do miasta Jarosławia[6] położona była na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie przemyskim ziemi przemyskiej województwa ruskiego[7]. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa przemyskiego.

W miejscowości znajduje się pałac należący przed laty do Jana III Sobieskiego. Obok pałacu znajduje się park, który jest licznie odwiedzany przez turystów oraz mieszkańców. Sam Jan III Sobieski zasadził tam ponad 200 drzew. Obecnie w pałacu mieści się Dom Pomocy Społecznej.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś Wysock leży w zachodniej części Gminy Laszki. Geograficznie należy do Kotliny Sandomierskiej i Doliny Sanu. Rzeka San jest zachodnią granicą wsi Wysock i Gminy Laszki. Przez teren wsi przepływa rzeka Szkło, prawobrzeżny dopływ rzeki San. Od południowej strony granicą wsi jest starorzecze rzeki Szkło.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Wysocko[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0605855 Węgry część wsi
0989318 Wysocko-Osada część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1447 r. Początkowo Wysock był własnością Jan z Tarnowa herbu Leliwa. Miejscowość między innymi należała do królowej Marysieńki, którą odziedziczyła po swym pierwszym mężu ordynacie Janie Zamoyskim, i przebywała tu w wybudowanym przez siebie pałacu. Częstym gościem w Wysocku był król Jan III Sobieski. W czasie bytności dworu królewskiego Wysock stawał się czasowo stolicą kraju, między innymi tu przebywał poseł króla Francji. Następnie majątek na krótko był własnością Rakoczego, a w 1712 r. właścicielami zostali Adam Mikołaj i Elżbieta Sieniawscy. Pomiędzy 1724—1734 r. w Wysocku powstał nowy pałac ufundowany przez Marię Zofię z Sieniawskich, zaprojektowany przez Giovanniego Spazzio. W tym czasie powiększono park założony przez królową Marysieńkę, jeden z piękniejszych parków i ogrodów w stylu francuskim, południowo-wschodnich krańców obecnej polski. Następnie właścicielem dóbr został August Czartoryski po ślubie z Marią Sieniawską. Kolejnym właścicielem został syn Marii, Adam Kazimierz Czartoryski, a następnie w 1812 roku jego córka Maria Czartoryska księżna Wirtemberska W latach 40. XIX w. dobra Wysockie należały do rodziny Zamoyskich, między innymi do Stefana Zamoyskiego. W 1928 r. dobra należały do hrabiego Zygmunta Zamoyskiego[8].

Kościół filialny w Wysocku

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Pałac z lat 20. XVIII wieku według projektu Giovanniego Spazzio. Od końca II wojny światowej pałac jest siedzibą DPS.
  • Aleja Lipowa – z czasów Jana III Sobieskiego.
  • Kuźnia (obecnie w stanie ruiny) – murowana, pochodząca z XIX wieku wraz ze stajnią z tego okresu. Według legendy to właśnie w tym miejscu król Jan III Sobieski kazał podkuć konie ruszając na odsiecz Wiednia.[potrzebny przypis]
  • Park Dworski założony w XVII wieku i powiększony w wieku następnym. W parku znajduje się kamienny obelisk z 1883 roku.
  • Cerkiew greckokatolicka z 1889 roku, obecnie użytkowana jako kościół rzymskokatolicki.
  • Zabytkowa studnia wiejska i drewniany dom wiejski (nr 5).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-02-19].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  6. Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 3.
  7. Atlas historyczny Rzeczypospolitej Polskiej wydany z zasiłkiem Akademii Umiejętności w Krakowie , [T. 1] , Epoka przełomu z wieku XVI-ego na XVII-sty. Dział II-gi. "Ziemie Ruskie" Rzeczypospolitej, Dział opracowany przez Aleksandra Jabłonowskiego [...], k. 2.
  8. Księga Adresowa Polski 1928 rok

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]