Wyspy Trzech Króli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wyspy Trzech Króli
Ilustracja
Widoczna wyspa to Great Island, u góry po prawej North East Island
Państwo  Nowa Zelandia
Powierzchnia 4,86 km²
Populacja 
• liczba ludności

0
Położenie na mapie Nowej Zelandii
Mapa lokalizacyjna Nowej Zelandii
Wyspy Trzech Króli
Wyspy Trzech Króli
Ziemia34°09′14″S 172°08′24″E/-34,153889 172,140000
Jeżowiec Evechinus chloroticus endemiczny dla wód Nowej Zelandii zfotografowany na obszarze Wysp Trzech Króli

Wyspy Trzech Króli (także Manawa Islands; ang. Three Kings Islands) – grupa 13 niezamieszkanych wysp należących do Nowej Zelandii, leżąca około 55 km na północny zachód od przylądka Reinga (półwysep Aupouri, Wyspa Północna, Nowa Zelandia). Ich powierzchnia to około 4,86 km².

Wyspy Trzech Króli zostały odkryte w roku 1643 przez Abla Tasmana. Nazwa pochodzi od dnia, w którym ją nadano – był to 6 stycznia, Objawienie Pańskie[1].

Wyspy[edytuj | edytuj kod]

Wyspy z grupy Great Island
  • Największą z wysp jest Great Island, o maksymalnej wysokości 249 m n.p.m. i powierzchni 355 ha (3,55 km²[2]). Północno-zachodni koniec tej wyspy zwany jest Crater head[3]
  • Kolejną, skalistą wyspą jest Farmer Rock, o maksymalnej wysokości 5 m n.p.m.; leży na wschód od Great Island.
  • Na północny wschód od tej wyspy znajduje się North East Island (do 111 m n.p.m.)[4]
Pozostałe wyspy
  • Około 4 km na południowy zachód (bardziej zachód) od Great Island (Manawatāwhi[4]) leży South West Island[3] (do 207 m n.p.m.)
  • Najbardziej wysunięta na zachód wyspa to West Island (do 177 m n.p.m.[4])
  • Pomiędzy nimi mieści się 7 wysepek zwanych Princes Islands (do 106 m n.p.m.)[4]

Cały obszar Wysp Trzech Króli objęty jest rezerwatem. Do niszczenia roślinności przyczyniały się kozy, jednak w roku 1946 odstrzelono wszystkie sztuki (393)[2].

Flora[edytuj | edytuj kod]

Jedną z osobliwości Wysp Trzech Króli jest drzewo Pennantia baylisiana, którego jedyny dziko rosnący okaz znajduje się na Great Island[5]. Występuje tu także Cordyline obtecta (jak się okazało rosnące również na wyspie Norfolk[6]). Innymi endemicznymi okrytonasiennymiElingamita johnsonii i Tecomanthe speciosa[2]. Do pozostałych roślin należą m.in. Disphyma crassifolium, Apium australe, muchotrzew polny (Spergularia rubra), Senecio lautus, Lobelia anceps, Isolepis nodosa. W wyższych częściach wyspy Great Island rośnie manuka (Leptospermum scoparium), Phormium tena i orlica pospolita (Pteridium aquilinum). T. F. Cheeseman do artykułu Notes on the Three Kings Islands dołączył także opisy nowych gatunków, których holotypy na tych wyspach zebrano. Były to Pittosporum fairchildi, Coprosma macrocarpa i Paratrophis smithii; czwarty gatunek należał do rodzaju Davallia, ale nie ustalono dokładnie pokrewieństwa i tym samym nie nadano nazwy[1].

Awifauna[edytuj | edytuj kod]

Cheeseman odnotował (1887) na Three Kings Islands szlarnika rdzawobocznego (Zosterops lateralis), błotniaka moczarowego (Circus approximans jako C. gouldi), sowicę ciemnolicą ((Ninox novaeseelandiae), łowczyka czczonego (Halcyon sancta podg. vagans), kędziornika (Prosthemadera novaeseelandiae), zwisogonka paprociowego (Megalurus punctatus), krzakówkę popielatą (Gerygone igata), świergotka nowozelandzkiego (Anthus novaeseelandiae), wachlarzówkę namorzynową (Rhipidura phasiana), modrolotkę czerwonoczelną (Cyanoramphus novaezelandiae) oraz obecnie wymarłą przepiórkę nowozelandzką (Coturnix novaezelandiae)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c T. F. Cheeseman, F.L.S.. Art. XXII.—Notes on the Three Kings Islands. „Transactions and Proceedings of the Royal Society of New Zealand”. 20, 1877. 
  2. a b c Gren Lucas, Hugh Synge: The IUCN Plant Red Data Book. 1978, s. 301-302.
  3. a b New Zealand—North and East Coasts of North Island. październik 2004. [dostęp 2 lutego 2014].
  4. a b c d Manawatawhi/Three Kings Islands. NZ Topo Map. [dostęp 2 lutego 2014].
  5. Pennantia baylisiana. NZ Plants Conservation Network. [dostęp 2 lutego 2014].
  6. Cordyline obtecta. Norfolk Island Cordyline. Australia's Flora. Growing Native Plants. [dostęp 2 lutego 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]