Xawery Glinka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Xawery Glinka
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1890
Kijów
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1957
Beckenham
Minister bez teki rządu RP na uchodźstwie
Okres od 15 kwietnia 1957
do 8 listopada 1957
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski

Xawery Glinka (ur. 5 lutego 1890 w Kijowie, zm. 8 listopada 1957 w Beckenham) – polski pisarz i poeta, dyplomata i działacz emigracyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1908 ukończył gimnazjum w Kijowie, w latach 1910-1911 studiował w Monachium, w latach 1911-1914 w Paryżu, gdzie pełnił także funkcję bibliotekarza i gospodarza. Po wybuchu I wojny światowej powrócił do Kijowa. Walczył w szeregach II Brygady Legionów Polskich, od 1919 przebywał w Warszawie. W 1920 był krótko sekretarzem Prezydium Centralnego Komitetu Propagandy przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego. W tym samym roku zdemobilizowany, w latach 1920-1921 redagował pismo Gospoda poetów, współpracował z Kurierem Porannym i tygodnikiem Świat. Był delegatem na zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich 4 lutego 1922 w Warszawie[1]. W latach 1920-1922 był członkiem zarządu ZZLP. W 1925 wyjechał zagranicę.

W 1927 wstąpił do polskiej służby zagranicznej, od 1927 do 1933 był attaché prasowym Poselstwa RP w Belgradzie, od sierpnia 1936 do października 1939 pełnił tę samą funkcję w Poselstwie RP w Rydze, jednocześnie był także korespondentem PAT kolejno w Belgradzie, Helsinkach i Rydze. W listopadzie 1939 objął w Paryżu stanowisko zastępcy kierownika referatu prasowego MSZ, ale już w styczniu 1940 wyjechał do Belgradu, gdzie do kwietnia 1941 był korespondentem PAT. Po agresji niemieckiej na Jugosławię wyjechał do Jerozolimy. Współpracował tam z Biuletynem Informacyjnym Polskich Uchodźców Wojennych na Bliskim Wschodzie, był pracownikiem oddziału PAT, w 1944 został szefem Radia Jerozolima i przewodniczącym Sekcji Bliskiego Wschodu Związku Dziennikarzy RP, w 1945 wszedł w skład Komitetu Uchodźców Polskich. Od 1948 przebywał w Libanie, gdzie założył pismo literackie "Cedry", w 1950 wyjechał do Wielkiej Brytanii.

W 1954 został prezesem Zarządu Głównego Związku Ziem Wschodnich RP, w kwietniu 1957 został ministrem bez teki w drugim rządzie Antoniego Pająka, w tym samym roku członkiem I Rady Rzeczypospolitej Polskiej oraz członkiem Głównej Komisji Skarbu Narodowego. Pośmiertnie został odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski (Dz. Ust. nr 1 z 1958).

Został pochowany na The Crystal Palace District Cemetary w Londynie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Tacety. Poezje (1909)
  • Po drodze. Poezje (1911)
  • Spotkanie. Romans (1920)
  • Andrzej Łoś (1924)
  • Człowiek z mansardy. Powieść (1925)
  • Wichry stepowe. Powieść (1925)
  • Zielona furtka. Poezje (1925)
  • Krwawa róża. Wiersze (1944)
  • Paryż mojej młodości (1957) - wspomnienia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Grzegorczyk Twórcy i badacze kultury zmarli w 1960 (uzupełnienia), w: "Znak", nr 7-8 z 1962
  • Bolesław Klimaszewski, Ewa R. Nowakowska, Wojciech Wyskiel Mały słownik pisarzy polskich na obczyźnie, 1939–1980, wyd. Warszawa 1992
  • Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny G-J, wyd. Warszawa 1994
  • Słownik Biograficzny Polskiej Służby Zagranicznej 1918-1945. Tom I, Wyd. Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Warszawa 2007
  • Jacek Pietrzak Polscy uchodźcy na Bliskim Wschodzie w latach II wojny światowej. Ośrodki, instytucje, organizacje, wyd. Łódź 2012 (według indeksu)