Dysforia płciowa u dzieci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dysforia płciowa u dzieci[1], dawniej zaburzenia identyfikacji płciowej u dzieci[2][3] – występowanie dysforii płciowej w dzieciństwie.

Obraz kliniczny[edytuj | edytuj kod]

Zaburzenie to polega na prezentowaniu przez dziecko zachowań przypisywanych przeciwnej niż przypisywana dziecku płci. Chłopiec zachowuje się więc w sposób sfeminizowany, dziewczynka – w zmaskulinizowany[2].

W czasie dzieciństwa nie jest jeszcze ukształtowana tożsamość seksualna. U 3% nastolatków uwidaczniają się w sposób zdecydowany skłonności homoseksualne i w podobnej liczbie – biseksualne. Większa część tych nastolatków nie rozwinie orientacji homoseksualnej ani biseksualnej[2].

Obecność tych zaburzeń nie przesądza w żadnym wypadku o zachowaniach dorosłej osoby. Część chłopców prezentujących w dzieciństwie zachowania sfeminizowane wyrasta z nich. Część natomiast prezentuje je nadal w dorosłym życiu[2].

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Zaburzenia tego rodzaju wydają się częściej występować u chłopców. Nie można jednak wykluczyć, że zachowania męskie u dziewczynek są po prostu bardziej akceptowane społecznie, niż kobiece zachowania chłopców[2].

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

W przypadku rozpoznania pierwotnych zaburzeń identyfikacji płciowej w dzieciństwie proponuje się terapię behawioralną. Polega ona na wzmacnianiu zachowań pożądanych, a więc zgodnych z innymi płciami pacjenta, na wygaszaniu natomiast zachowań typowych dla płci przeciwnej. Tej metodzie postępowania zarzuca się, że przynosi jedynie tymczasową poprawę, nie dotykając istoty leczonych zaburzeń. Z drugiej strony stosuje się postępowanie wywodzące się z psychoanalizy i psychoterapii psychodynamicznej, mające głównie wpłynąć na niewłaściwe postępowanie rodziców dziecka, w nieodpowiednich sposób odgrywających role płciowe. To ich zachowanie ma podlegać wzmacnianiu i modyfikacji, by dostarczyć pacjentowi wzorców zachowań, z którymi może się on czy ona identyfikować, bądź też by on lub ona potrafił lub potrafiła znaleźć własne ja niezależnie od rodziców. Nie istnieją jednak badania dowodzące skuteczności wymienionych postępowań. Nie ma również żadnej skutecznej w omawianym zaburzeniu farmakoterapii[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Monika Puszyk, Dominik Czajeczny, Gender dysphoria/gender variance in children – diagnostic and therapeutic controversies, „Advances in Psychiatry and Neurology/Postępy Psychiatrii i Neurologii”, 26 (2), 2017, s. 96–108, DOI10.5114/ppn.2017.69380, ISSN 1230-2813 [dostęp 2020-01-09] (ang.).
  2. a b c d e f Jolanta Rabe-Jabłońska: Zaburzenia seksualne i zaburzenia identyfikacji płciowej. W: Janusz Rybakowski, Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka: Psychiatria. Wrocław: Elsevier, 2012, s. 533-534. ISBN 978-83-7609-114-3.
  3. gender dysphoria - Definition, History, Symptoms, Treatment, & Facts, Encyclopedia Britannica [dostęp 2020-01-09] (ang.).

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.