Zachodnia Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zachodnia Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 15 października 1918
Rozformowanie 9 czerwca 1919
Tradycje
Rodowód Rewolucyjny Czerwony Pułk Warszawski
Kontynuacja 52 Dywizja Strzelców
Dowódcy
Pierwszy Stefan Żbikowski
Ostatni Roman Łągwa
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
Organizacja
Podległość Armia Zachodnia
Skład trzy brygady

Zachodnia Dywizja Strzelców Polskich – dywizja Armii Czerwonej złożona z Polaków utworzona 15 października 1918 w Rosji Sowieckiej. Sformowana przez rozwinięcie istniejącego wcześniej Rewolucyjnego Czerwonego Pułku Warszawskiego zatwierdzona na podstawie dekretu nr 115 Rewolucyjnej Rady Wojennej RFSRR z 15 października 1918.

Dywizję utworzono z Polaków służących do tej pory w różnych jednostkach Armii Czerwonej. Okres szkolenia przeszła w Moskwie. W latach 1918–1920 jej żołnierze walczyli na Froncie Południowym przeciw Kozakom atamana Piotra Krasnowa, następnie z wojskami Amii Ochotniczej generała Antona Denikina i Piotra Wrangla.

Pod koniec 1918 została skierowana na granicę zachodnią Rosji, w celu wzięcia udziału w zajmowaniu obszaru Ober-Ostu przez bolszewików po uznaniu przez Radę Komisarzy Ludowych RFSRR po rozejmie w Compiègne (11 listopada 1918) traktatu brzeskiego za nieistniejący.

Pierwszym dowódcą dywizji był Stefan Żbikowski, który później został zastąpiony przez Romana Łągwę. Komisarzami politycznymi byli Adam Sławiński i Stanisław Bobiński.

Dywizja liczyła około 8 tysięcy żołnierzy i oficerów, dzieliła się na trzy brygady, a te z kolei na pułki, posiadała również własną artylerię.

Wchodziła w skład Armii Zachodniej, a następnie w skład Armii Litewsko-Białoruskiej, przekształconej w czerwcu 1919 w 16 Armię (RFSRR).

Wiosną 1919, podczas wojny polsko-bolszewickiej, na Froncie Litewsko-Białoruskim, m.in. pod Baranowiczami walczyła przeciw oddziałom Wojska Polskiego dowodzonym przez generała Stanisława Szeptyckiego, ponosząc wysokie straty.

9 czerwca 1919 została przemianowana na 52 Dywizję Strzelców i bezpowrotnie przestała istnieć jako polska formacja wojskowa – uzupełniona Rosjanami, Białorusinami i Ukraińcami utraciła swój polski charakter.

Skład[edytuj | edytuj kod]

Jednostki związane z ZachDS[edytuj | edytuj kod]

W Armii Czerwonej, poza Zachodnią Dywizją Strzelców, znajdowały się także inne polskie oddziały:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]