Zajazd w Sanoku (ul. Romualda Traugutta 3)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zajazd w Sanoku
Obiekt zabytkowy nr rej. A-218 z 10.02.1958[1]
Ilustracja
Widok budynku od ulicy Traugutta
Państwo  Polska
Miejscowość Sanok
Adres ul. Romualda Traugutta 3
Typ budynku kamienica
Rozpoczęcie budowy XVIII wiek
Ważniejsze przebudowy 1962-1972
Właściciel Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku
Położenie na mapie Sanoka
Mapa lokalizacyjna Sanoka
Zajazd w Sanoku
Zajazd w Sanoku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zajazd w Sanoku
Zajazd w Sanoku
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Zajazd w Sanoku
Zajazd w Sanoku
Położenie na mapie powiatu sanockiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sanockiego
Zajazd w Sanoku
Zajazd w Sanoku
Ziemia49°33′57,4″N 22°12′04,0″E/49,565944 22,201111

Zajazd w Sanoku przy ul. Traugutta 3XVIII-wieczny budynek położony przy ul. Romualda Traugutta 3 w Sanoku.

Został wybudowany w trzeciej ćwierci XVIII wieku[2]. Pierwotnie budynek stworzono jako zajazd położony przy drodze wiodącej do Mrzygłodu.

Na początku XIX wieku mieścił się w budynku szynk „Bacówka”.

W latach 1962-1972 przeprowadzono remont i restaurację budynku[3]. Pod koniec XX wieku do budynku wstawione nowe drzwi wejściowe[4].

Pod koniec lat 60. pod adresem ul. Romualda Traugutta 1 istniał Dom Wycieczkowy PTTK[5]. W gmachu budynku w 1960 została ulokowana siedziba dyrekcji Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku[6]. Na poddaszu budynku zamieszkiwał twórca i dyrektor MBL, Aleksander Rybicki[7][8]. W tym czasie nieopodal, w budynku przy ówczesnej ul. M. Nowotki ulokowano pracownię konserwacji zabytków ruchomych)[9].

Budynek został wpisany do wojewódzkiego (1958)[1] oraz do gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka[10]. W 1972 obiekt został włączony do uaktualnionego wówczas spisu rejestru zabytków Sanoka[3]. Wynikiem działań Komisji Opieki nad Zabytkami, powstałej przy oddziale PTTK w Sanoku, w 1978 umieszczono na fasadzie budynku tablicę informującą o zabytkowym charakterze obiektu[11].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2018-09-30. s. 144. [dostęp 2016-10-20].
  2. Ewa Śnieżyńska-Stolot, Franciszek Stolot, Sztuka Sanoka między Sanokiem a Wschodem, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 944.
  3. a b Artur Bata. Działalność Powiatowego Konserwatora Zabytków w Sanoku w 1972 r.. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. 17-18, s. 92, 1973. Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. 
  4. Stefan Stefański. Pan Stefański opowiada. Bramy naszych kamieniczek. „Tygodnik Sanocki”. 15 (231), s. 6, 12 kwietnia 1996. 
  5. Stanisław Kłos: Województwo rzeszowskie. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1969, s. 341.
  6. Henryk Olszański. Kronika Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. „Tygodnik Sanocki”. Nr 41 (361), s. 6, 9 października 1998. 
  7. Henryk Olszański. Aleksander Rybicki (wspomnienie). „Tygodnik Sanocki”. Nr 41 (361), s. 7, 9 października 1998. 
  8. Marian Struś. Pasja według Aleksandra Rybickiego. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. 37, s. 395, 2008. 
  9. Stefan Stefański. Cele i osiągnięcia Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku w latach 1958-1969. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. Nr 10, s. 22, 1969. 
  10. Zarządzenie Burmistrza Miasta Sanoka nr 42/2015 z 9 marca 2015. bip.um.sanok.pl, 2015-03-09. s. 3. [dostęp 2016-10-20].
  11. Krzysztof Prajzner. Pamiątkowa tablica znów na fasadzie budynku. „Tygodnik Sanocki”. Nr 12 (1315), s. 4, 24 marca 2017.