Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Głogowskiej w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zajezdnia Głogowska
Ilustracja
Widok z ulicy Głogowskiej
Typ tramwajowa
Państwo  Polska
Miejscowość Poznań
Lokalizacja Łazarz
Przewoźnik MPK Poznań
Data otwarcia 19 listopada 1907
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Zajezdnia Głogowska
Zajezdnia Głogowska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zajezdnia Głogowska
Zajezdnia Głogowska
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Zajezdnia Głogowska
Zajezdnia Głogowska
Ziemia52°23′15,58″N 16°53′38,51″E/52,387661 16,894031

Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Głogowskiejzajezdnia tramwajowa w Poznaniu obsługująca tramwaje MPK, zajmująca powierzchnię 2,9 hektara. Druga wybudowana zajezdnia tramwajowa na terenie miasta Poznania. Na terenie zajezdni znajduje się także siedmiopiętrowy budynek, w którym mieszczą się biura i dyrekcja MPK Poznań. Zajezdnia jest oznaczana jako wydział WS1 (do końca 2013 jako wydział S-1).

Plan zajezdni Głogowska
Wnętrze nowej hali postojowej
Zajezdnia w marcu 1991 roku

Historia[edytuj | edytuj kod]

W związku z rozwojem komunikacji tramwajowej na terenie miasta Poznania i brakiem miejsca na terenie zajezdni Gajowa, zdecydowano się w 1906 na budowę nowej zajezdni tramwajowej. 19 listopada 1907 oddano do użytku zajezdnię tramwajową przy ul. Głogowskiej. Po wybudowaniu zajezdnia składała się z jednej hali z pięcioma torami i warsztatem. Przez ponad 100 lat funkcjonowania zajezdnia była kilkakrotnie modernizowana i rozbudowywana stając się największą zajezdnią w Poznaniu (do chwili otwarcia zajezdni Franowo). Pierwsza modernizacja odbyła się w latach 20., kiedy zdecydowano się na dobudowanie drugiej pięciotorowej hali. Następna przebudowa odbyła się w lata 30. XX wieku, gdy na terenie zajezdni wybudowano podstację trakcyjną która zapewniła dostarczanie odpowiedniej ilości prądu dla tramwajów poruszających się po zajezdni. Największa modernizacja zajezdni przypada na lata 50. gdy przebudowano istniejące hale postojowe w jedną z dziewięcioma torami postojowymi. W 1962 powstał siedmiopiętrowy budynek biurowy, w którym mieści się dyrekcja MPK Poznań, która przeniosła się z dotychczasowego budynku znajdującego się na terenie zajezdni Gajowa. Ostatnią modernizację przeprowadzono w latach 1998 – 2000. Wybudowano wtedy nową sześciotorową halę, wyposażoną w specjalne pomosty do przeglądu tramwajów niskopodłogowych których osprzęt znajduje się na dachu pojazdu a nie pod nim, zamontowano także zautomatyzowaną myjnię i zainstalowano stanowisko centralnego odkurzania wagonów. Od 2005 obiekt przy ulicy Głogowskiej pełni także funkcję poznańskiego Muzeum Komunikacji Miejskiej[1].

Obsługa linii[edytuj | edytuj kod]

Zajezdnia obsługuje linie:

Tabor liniowy[edytuj | edytuj kod]

Na stanie zajezdni znajdują się następujące pojazdy[2]:
(stan na dzień 9.12.2012 r.)

Zdjęcie Nazwa Początek eksploatacji Producent przewóz osób na wózkach  klimatyzacja przestrzeni pasażerskiej  Liczba składów
Poznan. Dabrowskiego finally opened (2) Ogrody loop.jpg Konstal 105NaDK 1979 Konstal N N 3
Konstal 105Na + Konstal 105NaD Konstal 105Na 1979 Konstal N N 29
Moderus Alfa Moderus Alfa 2008 Modertrans Poznań N N 16
Moderus Beta MF 20 AC 441.jpg Moderus Beta MF 20 AC 2016 Modertrans Poznań T (25%) T 7/20
Siemens Combino Siemens Combino 2003 Siemens T N 14
Liczba składów 69
Udział składów niskowejściowych i niskopodłogowych 30,4%
Udział składów klimatyzowanych 10,14%

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Poznań*: Czy wiesz że... (pol.). [dostęp 2012-12-10].Sprawdź autora:1.
  2. Stan taboru tramwajowego. 2017-03-07. [dostęp 2017-03-08].