Zamek w Pniowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zamek w Pniowie
Ilustracja
Państwo  Ukraina
Miejscowość Pniów
Typ budynku zamek
Ukończenie budowy XVI w.
Zniszczono 1621 r. XVIII-XIX w.
Pierwszy właściciel Paweł Kuropatwa
Kolejni właściciele Aleksander Kuropatwa, Ignacy hr. Cetner, Cetnerowie, Telefusowie
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Zamek w Pniowie
Zamek w Pniowie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Pniowie
Zamek w Pniowie
Ziemia48°36′38″N 24°31′44″E/48,610556 24,528889

Zamek w Pniowie – wzniósł w drugiej połowie XVI w. w północnej części Pniowa[1] Paweł Kuropatwa, stolnik halicki, jako rezydencję dla swojej rodziny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamek w Pniowie zbudował w połowie XVI w. stolnik halicki Paweł Kuropata i do czasu zbudowania twierdzy w Stanisławowie, była to największą warownia na Pokuciu[2]. W 1621 roku zamek został uszkodzony przez okolicznych zbójników Hrynia Kardasza, którzy zdobyli go wykonując podkop[3]. Newralgiczne miejsce na jego wykonanie pokazał członek zamkowej służby. Podczas obrony Aleksander Kuropatwa, właściciel zamku został trafiony strzałą z łuku a jego żona zamordowana. Napastnicy zabrali łupy w postaci pieniędzy i złota[2]. Jesienią 1648 roku warownia odparła dwutygodniowe oblężenie Kozaków Chmielnickiego pod dowództwem Maksyma Krzywonosa. Nie udało się także zdobyć zamku wojskom tureckim w 1676 r.[4] Kolejnym właścicielem majątku w 1745 r. został Ignacy hr. Cetner i jego rodzina[3] a po nich Telefusowie. Pod koniec XVIII wieku zamek został opuszczony i stopniowo zaczął popadać w ruinę. Był rozbierany, a materiał budowlany posłużył do wznoszenia domów i browaru[2]. W 1887 roku zamek stał się własnością Ziemskiego Zakładu Kredytowego w Wiedniu, a potem Skarb Państwa Austrii[2].

Obecnie zachowały się: fragmenty murów, baszty oraz brama wjazdowa, ale ruiny zamku ulegają dalszej degradacji. W czerwcu 2010 r. zawaliła się kolejna z baszt kątowych.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zamek w kształcie pięcioboku z basztami postawionymi w narożnikach[4]. Pniowska warownia miała ponoć podziemne połączenie do Nadwórnej, w której mieszkała służba, niemająca miejsca na zamku[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VIII. Warszawa: 1880–1902, s. 336-37.
  2. a b c d e Pniów. [dostęp 28.8.13].
  3. a b Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VI. Warszawa: 1880–1902, s. 866.
  4. a b Zbigniew Hauser: Dawne zapomniane polskie rezydencje na Ukrainie (III). nimoz.pl. [dostęp 11.08.2016].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VI, Warszawa, 1880–1902, s. 866.
  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VIII, Warszawa, 1880–1902, s. 336-37.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]