Zapis (prawo spadkowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zapis — w prawie spadkowym częściowe rozrządzenie spadkodawcy przedmiotami wchodzącymi w skład spadku na rzecz osoby trzeciej zwanej zapisobiercą.

Zapis rozwijał się już w starożytności, zwłaszcza w prawie rzymskim, w którym występował w formie legatu lub fideikomisu.

W polskim prawie spadkowym zapis może być dokonany wyłącznie w rozporządzeniu testamentowym.

Polskie prawo spadkowe zna następujące formy zapisu:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]