Zarządzanie Bezpieczeństwem Funkcjonalnym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zarządzanie Bezpieczeństwem Funkcjonalnym, ZBF – koncepcja zarządzania bezpieczeństwem w oparciu o pojęcia i zapisy norm Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej – normę IEC61508 oraz normę sektorową IEC61511 (dla przemysłu procesowego) i innych.

Klasyczne pojęcia z zakresu bezpieczeństwa funkcjonalnego:

  • SILsafety integrity level – poziom nienaruszalności bezpieczeństwa (przyjmuje wartość od I do IV);
  • ALARPas low as reasonably practicable – tak niskie jak to praktycznie możliwe (o ryzyku);
  • LOPAlayer of protection analizes – analiza warstw bezpieczeństwa;
  • TORtolerable operation risk – tolerowany poziom ryzyka eksploatacji.

W Polsce zagadnieniami dotyczącymi ZBF zajmuje się m.innymi zespół prof. Kazimierza T. Kosmowskiego z Wydziału Elektrotechniki i Automatyki Politechniki Gdańskiej.

W roku 2004 we wrześniu odbyła się I Konferencja naukowo techniczna pt. Zarządzanie Bezpieczeństwem Funkcjonalnym w Juracie. Efektem była między innymi opracowana monografia w języku polskim. W roku 2007 w październiku odbyła się II Konferencja naukowo techniczna pt. "Zarządzanie Bezpieczeństwem Funkcjonalnym" w Juracie. Na Konferencji zaprezentowano również monografię w jęz. angielskim pod red. Kazimierza T. Kosmowskiego pt. "Functional Safety Management in Critical Systems", w której znajduje się kompendium aktualnej wiedzy z elementami praktyki w omawianym obszarze.

W roku 2008 i 2009 kontynuowano prace w różnych gremiach nad zagadnieniami rozwoju wiedzy o ZBF, jak również programów szkoleniowych i kompetencyjnych. Powołany przez UDT zespół pod przewodnictwem prof. K. T. Kosmowskiego koordynuje te zagadnienia.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]