Zbójnickie Turnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbójnickie Turnie i Mały Lodowy Szczyt

Zbójnickie Turnie (słow. Zbojnícke veže, niem. Aschlochseetürme, Räubertürme, węg. Hagymás-tavi-tornyok) – grupa trzech niewielkich turni znajdujących się w słowackich Tatrach Wysokich. Leżą one w grani głównej Tatr Wysokich. Od Ostrego Szczytu ich masyw oddzielony jest przełęczą Biała Ławka, natomiast od kopuły szczytowej Małego Lodowego Szczytu oddziela je przełęcz Zbójnicka Ławka. Na żaden z obiektów w tym masywie nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Pierwszego wejścia turystycznego na najwyższą ze Zbójnickich Turni – Wielką Zbójnicką Turnię dokonali Zygmunt Klemensiewicz i Roman Kordys, a było to 29 sierpnia 1907 r.

Obiekty w masywie Zbójnickich Turni w kolejności z zachodu na wschód:

Nazwa Zbójnickich Turni, podobnie jak i innych „zbójnickich” obiektów w okolicy, pochodzi od myśliwych, których ludność określała tym mianem. Rejony Doliny Jaworowej i Staroleśnej były popularnym miejscem łowieckim dla koziarzy spiskich, jak i podhalańskich. Często przechodzili oni między tymi dolinami przez okoliczne przełęcze, np. sąsiadującą Zbójnicką Ławkę czy Jaworową Przełęcz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 74. ISBN 83-01-13184-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XVI. Rozdziele – Czerwona Ławka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1973, s. 115–119.
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
  3. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.