Zbigniew Bąkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Marian Bąkiewicz
Stanisław Fabian
Andrzej Kremowicz
Banks

Andrzej, Zabawka, T-2
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1912
Chroboty
Data i miejsce śmierci 26 października 1996
Anglia
Przebieg służby
Lata służby do 1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie ,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 4 Brygada Kadrowa Strzelców,
1 Samodzielna Brygada Spadochronowa, Wachlarz, Kedyw, Batalion „Ostoja”
Stanowiska p.o. komendanta komisariatu Straży Granicznej, dubler dowódcy III Odcinka Wachlarza, wykładowca w Oddziale IV KG AK, oficer informacyjny Oddziału VI KG AK BIP, oficer łącznikowy batalionu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
powstanie warszawskie
Późniejsza praca właściciel zakładu zegarmistrzowskiego,
dyrektor korporacji
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

Zbigniew Marian Bąkiewicz vel Stanisław Fabian vel Andrzej Kremowicz vel Banks, pseud.: „Andrzej”, „Zabawka”, „T-2” (ur. 5 lutego 1912 w Chrobotach, zm. 26 października 1996 w Anglii[1]) – polski oficer zawodowy w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym, porucznik cichociemny, dubler dowódcy III Odcinka Wachlarza i instruktor wyszkolenia, żołnierz batalionu „Ostoja” w powstaniu warszawskim, major piechoty.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bąkiewicz służył od 1935 roku w Straży Granicznej. Po kampanii wrześniowej był internowany na Węgrzech, po czym przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 4 Brygadzie Kadrowej Strzelców i w 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej.

Po przeszkoleniu w dywersji i zaprzysiężeniu 11 grudnia 1941 roku, jako porucznik cichociemny „Zabawka” został w nocy z 27 na 28 marca 1942 roku zrzucony do Polski (operacja lotnicza „Boot”). Został przydzielony do jako dubler dowódcy III Odcinka Wachlarza i instruktor wyszkolenia. Od marca 1943 roku pracował w Kedywie, jako wykładowca w szkole dywersji „Zagajnik”. Walczył w powstaniu warszawskim w Oddziale VI Komendy Głównej AK (należał do tzw. II rzutu KG AK), a następnie w baonie „Ostoja”. Po kapitulacji powstania znalazł się w niewoli niemieckiej.

W 1945 roku osiadł w Wielkiej Brytanii, do 1949 roku służył w PKPR. Zmienił nazwisko na Banks. Początkowo był właścicielem zakładu zegarmistrzowskiego, później zajmował szereg stanowisk w przedsiębiorstwie swojego teścia, T.N. Cole'a „Vidor”, aż do stanowiska dyrektora generalnego.

Po śmierci został pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Mariana, oficera Wojska Polskiego, i Wandy z domu Fabian. Był trzykrotnie żonaty:

  • w 1938 roku ożenił się z Władysławą Szymańską (ur. w 1912 roku). Mieli syna Jacka (ur. w 1939 roku)
  • w 1948 roku ożenił się z Valery Cole. Mieli dwie córki: Sandrę (ur. w 1949 roku) i Danutę (ur. w 1951 roku)
  • w 1969 roku ożenił się z Anną Chudoń (ur. w 1943 roku). Mieli syna Jeremy'ego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]