Zbigniew Bieżuński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Bieżuński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1948
Wola
Przebieg służby
Lata służby 1965-1997
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki 35 Pułk Desantowy
ASG
7 Dywizja Desantowa
• ASG
NJW
Stanowiska • d-ca plutonu
• d-ca kp
• oficer operacyjny pułku
• oficer łącznikowy w PWJS
• kierownik Zakładu Działań Desantowych, Powietrzno – Morskich i Zakładu Strategiczno – Obronnego ASG WP
• szef sztabu NJW MSW
• dowódca NJW MSW
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Zbigniew Bieżuński (ur. 1948 w Woli na Ziemi Olsztyńskiej[1][a]generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, były szef sztabu i dowódca Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Bieżuński, syn Jana Bieżuńskiego i Jadwigi z domu Siwek, urodził się w 1948 r. w Woli[2]. We wrześniu 1965 r. rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu, którą ukończył w sierpniu 1969 r. Służbę zawodową rozpoczął jako dowódca plutonu, następnie na stanowisku dowódcy kompanii i oficera operacyjnego w sztabie 35 Pułku Desantowego z 7 Dywizji Desantowej w Gdańsku[1].

W 1974 r. był oficerem łącznikowym w Polskiej Jednostce Specjalnej na Bliskim Wschodzie. Od października 1975 r. do sierpnia 1978 r. studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie, po ukończeniu których został skierowany do sztabu 7 Dywizji Desantowej, gdzie pełnił służbę w pionie operacyjnym. W kolejnych latach był adiunktem, a następnie kierownikiem Zakładu Działań Desantowych, Powietrzno – Morskich oraz Zakładu Strategiczno – Obronnego Akademii Sztabu Generalnego WP. W roku 1984 uzyskał tytuł doktora nauk wojskowych[1].

W 1993 r. objął stanowisko szefa oddziału planowania szkolenia operacyjnego Sztabu Generalnego WP, następnie powierzono mu stanowisko szefa oddziału–zastępcy szefa sztabu Dowództwa Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (oddelegowany z MON do MSW). W 1994 r. został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu–zastępcy dowódcy NJW MSW, a od 8 grudnia 1995 r. piastował stanowisko dowódcy Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW[2]. 22 stycznia 1996 r. objął stanowisko doradcy Ministra Spraw Wewnętrznych[2]. Zawodową służbę wojskową zakończył 31 lipca 1997 r. Pozostał w resorcie na stanowisku dyrektora Biura Spraw Obronnych MSWiA[3].

Awanse[3][edytuj | edytuj kod]

(...)

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Główne źródło podaje miejsce urodzenia jako Wola na Ziemi Olsztyńskiej co wskazuje na wieś w obecnej gminie Reszel. Natomiast z innego źródła można wskazać, że miejscem urodzenia prawdopodobnie może być Popowa Wola, gdzie ojciec Zbigniewa był od 1 marca 1948 nauczycielem w Publicznej Szkole Powszechnej w Popowej Woli (gmina Kobulty), a od 1 września 1949 nauczyciel i kierownik Szkoły Podstawowej w Popowej Woli[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jędrzejko, Krogulski, Paszkowski 2002 ↓, s. 138.
  2. a b c d Jan Bieżuński – Cichociemny. Cichociemni elita dywersji, 2021-01-10. [dostęp 2020-12-28].
  3. a b Jędrzejko, Krogulski, Paszkowski 2002 ↓, s. 138-139.
  4. Jędrzejko, Krogulski, Paszkowski 2002 ↓, s. 139.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Krogulski, Marek Paszkowski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002). Warszawa: Von Borowiecky, 2002. ISBN 83-87689-46-7.