Zbigniew Bochenek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Bochenek
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1923
Lwów
Data i miejsce śmierci 14 lipca 1977
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie otolaryngolog
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Grób profesora Zbigniewa Bochenka na cmentarzu powązkowskim

Zbigniew Bochenek (ur. 8 lutego 1923 we Lwowie, zm. 14 lipca 1977 w Warszawie) – lekarz otolaryngolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1948 uzyskał na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego dyplom lekarza, a następnie wyjechał do Warszawy na roczny staż w Klinice Otolaryngologii Uniwersytetu Warszawskiego, po jego odbyciu został przyjęty do pracy. W 1951 przestawił pracę "Badania audiometryczne w kile wrodzonej i późnej" i uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. W 1955 uzyskał stypendium naukowe i wyjechał do Londynu, gdzie w Instytucie Otologii i Laryngologii prowadził pod kierunkiem prof. Franka Cunliffe Ormeroda badania nad patologią narządu równowagi. W 1960 zorganizował w Centralnym Ośrodku Badawczym Kolejowej Służby Zdrowia nowoczesną pracownię prowadzącą badania narządu przedsionkowego, którą kierował do 1969. W 1963 otrzymał stypendium naukowe i wyjechał do Sztokholmu, gdzie w Karolinska Sjukhuset współpracował z prof. Carlem-Axelem Hambergerem i doc. Erikiem Fluurem. Wizytował również uczelnie w Lund, Uppsali i Goteborgu, po powrocie do Polski przedstawił pracę habilitacyjną "Badania kliniczne i doświadczalne nad przydatnością elektronystagmografii w ocenie czynności narządu przedsionkowego" i uzyskał stanowisko docenta. 16 marca 1969 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego i objął stanowisko kierownika Kliniki Otolaryngologicznej Akademii Medycznej w Warszawie. W 1976 został profesorem zwyczajnym. Główne kierunki badań: audiometria odpowiedzi elektronicznych i mikrochirurgia ucha, otoneurologia, audiologia; najbardziej znana praca - Otolaryngologia kliniczna (1977).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
  • Złoty Krzyż Zasługi;
  • Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny";
  • Brązowy i srebrny medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju";
  • Odznaka honorowa "Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia";
  • Złota Odznaka za Zasługi dla m.st. Warszawy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia PWN red. Jan Wojnowski, Warszawa 2001, t. 4, s. 203.