Zbigniew Chałko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Tadeusz Chałko
Cyganiewicz
kapral podchorąży kapral podchorąży
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1921
Warszawa
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1994
Chicago
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie,
„Szaniec”,
Armia Krajowa
Jednostki Batalion „Bończa” AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, powstanie warszawskie
Późniejsza praca dziennikarz
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób poety Zbigniewa Chałko na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Zbigniew Tadeusz Chałko (ur. 26 kwietnia 1921 w Warszawie, zm. 9 kwietnia 1994 w Chicago) – polski dziennikarz, poeta, powstaniec warszawski. Był siostrzeńcem Feliksa Konarskiego (pseud. Ref-Ren) autora „Czerwonych maków”.

W 1939 ukończył Gimnazjum im. T. Reytana w Warszawie. Brał udział w kampanii wrześniowej, walcząc w batalionie Obrony Narodowej bronił Grodna przed Armią Czerwoną. Podczas okupacji niemieckiej należał do organizacji „Szaniec”, a w 1942 wstąpił w szeregi Armii Krajowej. Uzyskał stopień kaprala podchorążego. Służył w 43 kompanii WSOP (Wojskowa Służba Ochrony Powstania) 4 Rejonu „Zagończyk” I Obwodu „Radwan”[1]. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, walczył na Starym Mieście, będąc zastępcą dowódcy plutonu w batalionie „Bończa”. Po przejściu kanałami do Śródmieścia walczył w kompanii szturmowej „Stefan” I batalionu szturmowego „Rum”. 14 września 1944 odznaczony Orderem Virtuti Militari. Po powstaniu w niewoli niemieckiej. Jeniec Stalagu XI B Fallingbostel – Arbeitskommando Hannover oraz Stalagu XI A Altengrabow – Arbeitskommando 1139/3, Stalagu IV B Muhlberg/Elbe. Nr jeniecki 140844[1].

W 1945, po uwolnieniu z niewoli, został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Następnie znalazł się w Wielkiej Brytanii, w 1951 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w Chicago. Należał do redakcji „Dziennika Chicagoskiego”, tygodnika „Polonia”. Był członkiem Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Jego wiersze zostały zebrane w publikacji Dłoń pełna snów (wyd. Lublin 1997).

Został odznaczony przez Rząd RP na uchodźstwie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Warszawskim Krzyżem Armii Krajowej[2].

W 1947 zawarł związek małżeński z Władysławą Wróblewską (ur. 30 września 1916, zm. 28 sierpnia 2016) – sybiraczką, ochotniczką Pomocniczej Służby Kobiet przydzieloną do 22 Pułku Piechoty na stanowisko pielęgniarki, a następnie instruktorką Pomocniczej Wojskowej Służby Kobiet, uczestniczką bitwy o Monte Cassino, odznaczoną Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Złotym Krzyżem Zasługi, British War Medal 1939–1945 i Italy Star[3].

3 sierpnia 1994 roku został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Powstańcze Biogramy – Zbigniew Chałko, www.1944.pl [dostęp 2018-05-31].
  2. a b Zbigniew Chałko, ppibl.ibl.waw.pl [dostęp 2020-12-09].
  3. Zmarła Władysława Chałko. Miała 100 lat (pol.). dziennikzwiazkowy.com. [dostęp 2016-08-30].