Zbigniew Czajkowski (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego polityka. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu.
Zbigniew Czajkowski
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1923
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1998
Warszawa
Poseł VII kadencji Sejmu PRL
Okres od 21 marca 1976
do 21 marca 1980
Przynależność polityczna Stowarzyszenie „Pax”
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej

Zbigniew Czajkowski, ps. ”Dębicz” (ur. 16 stycznia 1923 w Warszawie, zm. 25 sierpnia 1998 tamże)[1] – polski publicysta i działacz katolicki, poseł na Sejm PRL VII kadencji (1976–1980), członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa z ramienia Stowarzyszenia PAX. Wieloletni wiceprzewodniczący Zarządu Głównego Stowarzyszenia PAX, członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu od 1971 do 1983.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Kazimierza i Stanisławy. W czasie II wojny światowej walczył w szeregach Armii Krajowej (w 2 Kompanii "Genowefa" batalionu "Gustaw" Narodowej Organizacji Wojskowej)[1], był uczestnikiem powstania warszawskiego. Ukończył studia na Wydziale Ekonomii Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Pracował jako asystent w Wyższej Szkole Handlu Morskiego w Sopocie, wykładał również na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Stał na czele redakcji pisma "Dziś i Jutro" (1954–1955), a także miesięcznika ”Życie i Myśl” (1961–1972). Był stałym korespondentem ”Słowa Powszechnego” w Rzymie i Watykanie (1973–1975). Od 1973 był redaktorem naczelnym „Zeszytów Naukowych Stowarzyszenia PAX”, którego był wieloletnim działaczem (członek prezydium od 1957). W 1976 uzyskał mandat posła na Sejm z okręgu Gdynia. Zasiadał w Komisjach Gospodarki Morskiej i Żeglugi oraz Nauki i Postępu Technicznego. W latach 1975–1980 był dyrektorem naczelnym Instytutu Wydawniczego PAX. W okresie 1958–1983 członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, w tym od 1971 jego prezydium. W latach 1988–1990 członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[2]. W latach 1986–1989 członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa z ramienia Stowarzyszenia PAX. W latach 1985–1991 sędzia Trybunału Stanu. W latach 80. był również członkiem Narodowej Rady Kultury.

Publikacje i wypisy[edytuj | edytuj kod]

  • Zmowa bohaterów, 1961
  • Na Soborze i poza Soborem, 1965
  • Ostatnia sesja Vaticanum II, 1967
  • Wiosna na Syberii: notatnik z podróży po Kraju Rad, "Pax", Warszawa 1967
  • Polemiki i repliki, "Pax", Warszawa 1969
  • Zanim wybuchnie znów Wezuwiusz, 1977
  • Kultura obszarem porozumienia: artykuły i wystąpienia 1982–1985, "Pax", Warszawa 1987
  • Papieże odnowy soborowej, "Pax", Warszawa 1987
  • Przyjaźnie i miłości Norwida: rzecz bez przypisów, "Pax", Warszawa 1998
  • liczne artykuły społeczno-polityczne w prasie: "Dziś i Jutro", "Życie i myśl", "Słowo Powszechne", "WTK", "Kierunki"

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Strona sejmowa posła VII kadencji
  • (red. Tadeusz Kołodziejczyk), Rada Konsultacyjna przy Przewodniczącym Rady Państwa, 1988–1989, Wydawnictwo Współczesne RSW "Prasa-Książka-Ruch", Wydawnictwo "Czasopisma Wojskowe", Warszawa 1990, s. 432 (krótki biogram)
  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984