Zbigniew Czerwiński (1922–2020)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy generała WP, 1922-2020. Zobacz też: inne osoby nazywające się Zbigniew Czerwiński.
Zbigniew Czerwiński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1922
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 14 września 2020
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1945-1987
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonej Gwiazdy (CSRS)

Zbigniew Jan Czerwiński (ur. 10 czerwca 1922 w Przemyślu, zm. 14 września 2020[1] w Warszawie[2]) – wojskowy polski, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1945 r. w Wojsku Polskim. Ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Inowrocławiu i został promowany na podporucznika w korpusie oficerów piechoty. Następnie służył w 13 Dywizji Piechoty jako dowódca kompanii moździerzy w 44 pułku piechoty. Po ukończeniu kursu oficerów sztabów w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie był szefem sztabu 12 pułku piechoty, a następnie dowódcą 13 pułku piechoty w Ciborzu koło Świebodzina (1952–1953). W latach 1953–1954 był szefem sztabu 4 Dywizji Piechoty w Krośnie Odrzańskim. W latach 1954–1955 ukończył Wyższy Kurs Akademicki w Akademii Sztabu Generalnego WP. W kolejnych latach służył w sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego jako szef Wydziału w Oddziale Operacyjnym. Po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR w Moskwie (1959–1961) służył w Sztabie Generalnym WP jako szef Oddziału Operacyjnego w Zarządzie Operacyjnym, a następnie szef Zespołu w Sztabie Planowania Rozwoju Obronnego Kraju. W kolejnych latach był szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego (1968–1972), szefem Zarządu Organizacyjnego Sztabu Generalnego WP (1972–1975), ministrem pełnomocnym - przedstawicielem PRL w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Korei (1975–1977) oraz szefem Katedry Obrony Terytorium Kraju Akademii Sztabu Generalnego WP (1977–1987). Awans na generała brygady otrzymał w październiku 1973 roku w Belwederze. W październiku 1987 został pożegnany przez ministra obrony narodowej, gen. armii Floriana Siwickiego i przeniesiony w stan spoczynku w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego.

Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie[3].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 290–292 (z fotografią)