Zbigniew Grubowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Wojciech Grubowski
Andrzej Chudy
Data urodzenia 8 marca 1927
Data i miejsce śmierci 24 września 1944
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1939 do 1944
Siły zbrojne Szare Szeregi
Armia Krajowa
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941)
Grób Zbigniewa Grubowskiego na Wojskowych Powązkach

Zbigniew Wojciech Grubowski, ps. Andrzej Chudy (ur. 8 marca 1927, zm. 24 września 1944 w Warszawie) – harcerz, żołnierz Szarych Szeregów i Armii Krajowej, powstaniec warszawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa Grubowskiego, majora Wojska Polskiego, żołnierza Armii Krajowej i Marii z domu Nadolskiej. Uczył się w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie[1].

W czasie wojny działał w konspiracji, od 1943 r. w Oddziale Dywersji Bojowej Obwodu Żoliborz, określonym kryptonimami „Kedyw 17” i „DB 17". Następnie w 9 kompanii dywersyjnej. W trakcie działań dywersyjnych brał udział w przerzucie broni, akcjach bojowych i odwetowych[2].

II Obwód „Żywiciel” (Żoliborz) Warszawskiego Okręgu Armii KrajowejZgrupowanie Żniwiarz – pluton 226[3]

W czasie powstania warszawskiego przeszedł szlak bojowy obejmujący m.in. akcje na Żoliborzu, kolonii robotniczej Bielany, ulicy Kleczewskiej, Słowackiego, Centralna Szkoła Pożarnicza, przejęcie niemieckiego samochodu ciężarowego, w którym było 4000 granatów, atak na Dworzec Gdański, ul. Mickiewicza, zdobycie i utrzymanie budynków Opla[4].

Poległ 24.09.1944 podczas walki na terenie zakładów Opel Werke (róg Słowackiego i Włościańskiej)[5]. Spoczywa w kwaterze żołnierzy batalionu Żywiciel na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Kozłowski. Wspomnienie Zbigniew Grubowski. „Gazeta Stołeczna”. nr 43, s. 13, 2004-02-20. Warszawa. 
  2. Jan Rocki: Dziewiąta dywersyjna. MON, 1973.
  3. Muzeum Powstania Warszawskiego: Biogram.
  4. Julian Eugeniusz Kulski: Umierając, żyjemy. Warszawa: Czytelnik, 1984.
  5. Janusz Prażmo: Archiwum Historii Mówionej. Muzeum Powstania Warszawskiego.