Zbigniew Kuciewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Leopold Kuciewicz
plutonowy podchorąży plutonowy podchorąży
Data urodzenia 15 listopada 1926
Data śmierci 7 października 2015
Przebieg służby
Jednostki ZJ-NSZ-AK-WiN
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Późniejsza praca trener pływacki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego (nadany po 1992) Warszawski Krzyż PowstańczyMedal Komisji Edukacji Narodowej
Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy”

Zbigniew Leopold Kuciewicz (ur. 15 listopada 1926, zm. 7 października 2015[1]) – polski działacz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, żołnierz Związku Jaszczurczego i Narodowych Sił Zbrojnych, uczestnik powstania warszawskiego, działacz kombatancki, prezes Związku Żołnierzy NSZ, trener pływacki, działacz sportowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podziemie niepodległościowe i działalność kombatancka[edytuj | edytuj kod]

W czasie okupacji niemieckiej działał w polskim podziemiu niepodległościowym w ramach Związku Jaszczurczego od 1941 roku, a następnie od 1943 roku w ramach plutonu pionierów Narodowych Sił Zbrojnych. Był również założycielem konspiracyjnego piłkarskiego Klubu Sportowego „7". W powstaniu warszawskim brał udział w ramach struktur Zgrupowania „Chrobry II”. Był kawalerem Krzyża Walecznych[2]. Po zakończeniu działań wojennych brał udział w działalności podziemia antykomunistycznego w ramach struktur Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Był wieloletnim wiceprezesem, a w latach 2011–2015 prezesem Zarządu Głównego Związku Żołnierzy NSZ[2].

Działalność sportowa[edytuj | edytuj kod]

Grób działacza kombatanckiego i sportowego Zbigniewa Kuciewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

W latach 1947–1950 studiował w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (pracę magisterską obronił w 1969). Pracował jako trener pływania, od 1970 pracował jako trener tej konkurencji z polską kadrą narodową w pięcioboju nowoczesnym oraz w klubie CWKS Legia Warszawa. W czasie jego pracy reprezentanci Polski zdobyli złoto olimpijskie (Janusz Pyciak-Peciak w 1976), indywidualne mistrzostwo świata (Janusz Pyciak-Peciak w 1977), drużynowe mistrzostwo świata (1977 i 1978) oraz dwa srebrne (Janusz Pyciak-Peciak w 1978 i 1979) i jeden brązowy medal (Sławomir Rotkiewicz w 1977) na mistrzostwach świata indywidualnie. W 1977 został wybrany trenerem roku przez Przegląd Sportowy (razem z Bolesławem Bogdanem – głównym trenerem kadry oraz Krystyną Babirecką i Zbigniewem Katnerem). Jako trener pływania pracował z kadrą pięciobojową do 1980, następnie odpowiadał w związku za organizację szkolenia.

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B26-2-20)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog Zbigniewa Kuciewicza
  2. a b Zmarł Zbigniew Kuciewicz – żołnierz ZJ, NSZ, powstaniec warszawski, prezes Związku Żołnierzy NSZ (pol.). nsz.com.pl. [dostęp 2015-10-09].
  3. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  4. Złota księga Pięcioboju Nowoczesnego w Polsce 1922-2005, wyd. Polski Związek Pięcioboju Nowoczesnego, Warszawa 2006, s. 51, 70, 78, 169 (tam biogram)