Zbigniew Marquart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Marquart
major artylerii przeciwlotniczej major artylerii przeciwlotniczej
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1914
Czerniowce
Data i miejsce śmierci 20 stycznia 2002
Chicago
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP,
ZWZNSZZJ,
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 2 Bateria Motorowa Artylerii Przeciwlotniczej,
Oddziału II BŚ,
2 Korpus Polski,
61 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska oficer wywiadu,
dowódca punktów przerzutowych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego (nadany po 1992)

Zbigniew Artur Marquart (ur. 6 stycznia 1914 we Lwowie, zm. 20 stycznia 2002 w Chicago) – podoficer artylerii Wojska Polskiego II RP, major artylerii przeciwlotniczej Polskich Sił Zbrojnych, działacz emigracyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zbigniew Artur Marquart urodził się 6 stycznia 1914 we Lwowie[1]. Brat Danuty (po mężu Terlecka) i Hali[2].

W czasie kampanii wrześniowej brał udział jako ogniomistrz podchorąży 2 Baterii Motorowej Artylerii Przeciwlotniczej od 20 września 1939[1]. Podczas okupacji niemieckiej był żołnierzem Związek Walki Zbrojnej oraz Narodowych Sił ZbrojnychZwiązku Jaszczurczego w Łodzi[1]. Był wydawcą i redaktorem pisma NSZ, „Na Zachodnim Szańcu”[1]. Działał także jako oficer wywiadu NSZ na obszarze III Rzeszy[1]. Po aresztowaniu na terenie Łodzi w lutym 1943 był osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen (KL)[1].

Po zakończeniu wojny był oficerem Oddziału II BŚ oraz 2 Korpusu Polskiego, działając jako dowódca punktów przerzutowych z obszaru Niemiec do Polski[1]. Awansowany na stopień majora artylerii przeciwlotniczej Polskich Sił Zbrojnych[1].

Po wojnie pozostał na emigracji w Stanach Zjednoczonych[1]. Osiadł w Chicago, zamieszkując w Trójkącie Polonijnym, gdzie zaangażował się w działalność społeczną. Zmarł 20 stycznia 2002 w Chicago[1].

Jego żoną została Jadwiga z domu Harriet, a ich córką Bożenna (po mężu Haszlakiewicz, prezeska Legionu Młodych Polek w Ameryce)[2][3][3][4][5].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Zbigniew Artur Marquart. sowiniec.com.pl. [dostęp 2017-06-25].
  2. a b Zbigniew Artur Marquart. geni.com. [dostęp 2017-06-25].
  3. a b Barbara Poniatowska-Ciepiela: 75. Bal Amarantowy Legionu Młodych Polek. dziennikzwiazkowy.com, 2014-03-01. [dostęp 2017-06-25].
  4. Barbara Poniatowska-Ciepiela: 77. Bal Amarantowy Legionu Młodych Polek. dziennikzwiazkowy.com, 2016-02-28. [dostęp 2017-06-25].
  5. Aleksandra Adach: Niech żyje bal! Muzeum Polskiego w Ameryce. dziennikzwiazkowy.com, 2017-06-11. [dostęp 2017-06-25].
  6. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 62, Nr 4 z 11 listopada 1986. 
  7. Odznaczeni Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego. nsz.com.pl. [dostęp 2017-06-25].