Zbigniew Nawrocki (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Nawrocki
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 1959
Data śmierci 1 lipca 2017
Doktor nauk humanistycznych
Doktorat 1998
Uniwersytet Jagielloński
Praca zawodowa
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Oddział Oddział IPN w Rzeszowie
Stanowisko dyrektor oddziału
Okres zatrudn. 2000–2006
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Biuro Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w Warszawie
Stanowisko dyrektor
Okres zatrudn. 2006–2010
Urząd Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Ośrodek Centralny Ośrodek Szkoleniowy
Stanowisko Dyrektor COS
Okres zatrudn. od 2010
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Zbigniew Nawrocki (ur. 1959, zm. 1 lipca 2017) – polski historyk, doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, major ABW.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1981–1987 odbył studia w zakresie historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Obronił pracę magisterską na temat szkolnictwa wojskowego w Królestwie Polskim (1815-1830), napisaną pod kierunkiem prof. Władysława Ćwika. Zaangażował się w działalność opozycyjną w PRL, należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów od 1981, a pod koniec tego roku był członkiem Komitetu Strajkowego w WSP. W 1998 uzyskał tytuł naukowy doktora na podstawie pracy dotyczącej działalności organów bezpieczeństwa publicznego w województwie rzeszowskim w latach 1944–1949, obronionej na Uniwersytecie Jagiellońskim pod kierunkiem prof. Jana Drausa.

Od września 2000 był dyrektorem oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Rzeszowie. Od stycznia 2006 do 2010 dyrektorem Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w Warszawie. Następnie pracował w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na stanowisku dyrektora Centralnego Ośrodka Szkoleniowego ABW. Od 2006 do 2010 pełnił funkcję przewodniczącego polsko-ukraińskiej grupy roboczej historyków i archiwistów, która zajmowała się badaniami naukowymi oraz przygotowywała publikacje źródłowe w ramach serii „Polska i Ukraina w latach 30. I 40. XX wieku. Nieznane dokumenty z archiwów służb specjalnych”. Od roku akademickiego 2001/2002 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Kapituły Nagrody „Kustosz Pamięci Narodowej”.

Publikował pracę w dziedzinie historii najnowszej. Był sekretarzem redakcji pisma naukowego „Studia Rzeszowskie” (tomy od 1 do 10), zainicjował powstanie i został pierwszym redaktorem naczelnym tomów 1-9 periodyku „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989[1], był także sekretarzem i redaktorem naczelnym czasopisma „Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego” (numery tomów 5–13) oraz zasiadał w radzie programowej czasopisma „Pamięć i Sprawiedliwość

Zmarł nagle 1 lipca 2017[2][3]. Został pochowany na cmentarzu w Chmielniku[4].

Był mężem Ewy Leniart, także dyrektor oddziału IPN w Rzeszowie.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zamiast wolności. UB na Rzeszowszczyźnie 1944–1949 (1998)
  • Przeciw Solidarności 1980–1989. Rzeszowska opozycja w tajnych archiwach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (2000)
  • Rozpracowanie i likwidacja Rzeszowskiego Wydziału WiN w dokumentach UB (1945–1949)
  • Rok pierwszy: powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Rzeszowszczyźnie (sierpień 1944–lipiec 1945)
  • Współpraca SB MSW PRL z KGB ZSRR w latach 1970–1990. Próba bilansu Zbigniew Nawrocki (red.), Centralny Ośrodek Szkolenia ABW, Emów 2013, ​​ISBN 978-83-929271-4-3​​.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowy periodyk Instytutu Pamięci Narodowej „Aparat represji w Polsce Ludowej 1944–1989”. ipn.gov.pl, 2004. [dostęp 2017-07-04].
  2. Odszedł Zbigniew Nawrocki. ipn.gov.pl, 2017-07-01. [dostęp 2017-07-04].
  3. Stanisław Sowa: Nie żyje Zbigniew Nawrocki, mąż wojewody Ewy Leniart. nowiny24.pl, 2017-07-02. [dostęp 2017-07-04].
  4. Małgorzata Froń: Ostatnie pożegnanie Zbigniewa Nawrockiego na wiejskim cmentarzu. nowiny24.pl, 2017-07-04. [dostęp 2017-07-04].
  5. M.P. z 2009 r. nr 35, poz. 536.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]