Zbigniew Nowak (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Nowak
generał broni generał broni
Data urodzenia 5 października 1926
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Stanowiska szef Wojsk Chemicznych MON, zastępca szefa Sztabu Generalnego WP (1969-1974), Główny Inspektor Techniki WP (1969-1989), wiceminister obrony narodowej (1976-1989)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Walecznych (1943–1989) Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Złota Odznaka „Za zasługi w ochronie porządku publicznego” Złoty Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” Złota Odznaka „Za Zasługi dla Obrony Cywilnej” Order Przyjaźni Narodów Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png

Zbigniew Nowak (ur. 5 października 1926 w Wyszkowie w powiecie Dolina) – generał broni WP, zastępca szefa Sztabu Generalnego WP (1969–1974), Główny Inspektor Techniki WP (1969–1989), wiceminister obrony narodowej (1976–1989).

1 maja 1944 wstąpił do WP, przebył szlak bojowy 1 Armii WP od Pomorza Zachodniego do Berlina, skończył szkołę oficerską w Riazaniu, a po wojnie – Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1949). W 1954 ukończył Akademię Obrony Przeciwchemicznej w Moskwie i został inżynierem tej specjalności. Absolwent wydziałów chemii na Uniwersytecie Warszawskim i Politechnice Warszawskiej (1956). Komendant instytutu naukowego i szef wojsk chemicznych MON. Od 1967 generał brygady, od 1969 generał dywizji, od 1977 generał broni. W 1969 został zastępcą szefa Sztabu Generalnego i Głównym Inspektorem Planowania i Techniki, a w 1974 Głównym Inspektorem Techniki WP. W 1976 roku powołany na stanowisko wiceministra obrony narodowej, które piastował do 1989 r. W latach 1980–1986 zastępca członka KC PZPR. Od 1990 w stanie spoczynku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1 (107), styczeń-marzec 1984, str. 231

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.P. Kosk – Generalicja polska, tom II, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 68-70.