Wersja ortograficzna: Zbigniew Rau (ur. 1955)

Zbigniew Rau (minister)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Zbigniew Rau (ur. 1955))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ministra spraw zagranicznych. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Zbigniew Rau
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 lutego 1955
Łódź
Minister spraw zagranicznych
Okres od 26 sierpnia 2020
Przynależność polityczna bezpartyjny (z rekomendacji PiS)
Poprzednik Jacek Czaputowicz
Wojewoda łódzki
Okres od 8 grudnia 2015
do 11 listopada 2019
Przynależność polityczna bezpartyjny (z rekomendacji PiS)
Poprzednik Jolanta Chełmińska
Następca Tobiasz Bocheński
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Brązowa Odznaka „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej”
Zbigniew Rau odbierający z rąk przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Wiesława Kozielewicza zaświadczenie o wyborze na posła IX kadencji (2019)

Zbigniew Włodzimierz Rau (ur. 3 lutego 1955 w Łodzi) – polski polityk, prawnik i nauczyciel akademicki.

Profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Łódzkiego, kierownik Katedry Doktryn Polityczno-Prawnych oraz Centrum Myśli Polityczno-Prawnej im. Alexisa de Tocqueville’a UŁ. Senator VI kadencji (2005–2007), wojewoda łódzki (2015–2019), poseł na Sejm IX kadencji (od 2019), minister spraw zagranicznych w drugim rządzie Mateusza Morawieckiego (od 2020).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 3 lutego 1955 w Łodzi. W 1977 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Pracował początkowo jako bibliotekarz stażysta i młodszy bibliotekarz w Bibliotece Uniwersytetu Łódzkiego. W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”.

W 1982 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na Wydziale Prawa i Administracji UŁ. Od 1981 długoletni stypendysta i wykładowca uczelni w Niemczech, Holandii, Wielkiej Brytanii, USA i Australii[1]. Pracował m.in. w Max-Planck-Institut für Geschichte w Getyndze, Trinity College w Cambridge oraz na Uniwersytecie Teksańskim w Austin. W 1995 został pracownikiem naukowym Uniwersytetu Łódzkiego. W 1996 habilitował się na WPiA UŁ, pracę habilitacyjną stanowiła rozprawa pt. Contractarianism versus Holism: Reinterpreting Locke’s Two Treatises of Government[2]. Rok później został kierownikiem Zakładu Doktryn Polityczno-Prawnych. W 1998 objął funkcję pełnomocnika rektora ds. Filii Uniwersytetu Łódzkiego w Tomaszowie Mazowieckim. Od 2001 kierował Katedrą Filozofii Prawa i Etyki w Salezjańskiej Wyższej Szkole Ekonomii i Zarządzania w Łodzi. W 2005 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych. Został kierownikiem Katedry Doktryn Polityczno-Prawnych na UŁ, a w 2007 objął funkcję kierownika Centrum Myśli Polityczno-Prawnej im. Alexisa de Tocqueville’a. Został też członkiem rady naukowej kwartalnika „Prawo i Więź[3].

W 2005 był członkiem Honorowego Komitetu Poparcia Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich. W tym samym roku w wyborach parlamentarnych uzyskał mandat senatora VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu piotrkowskim. Reprezentował wówczas polski parlament w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy[4]. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 nie ubiegał się o reelekcję. We wrześniu 2008 znalazł się we władzach stowarzyszenia Ziemia Łódzka XXI[5]. Wchodził także w skład rady ogólnopolskiej ruchu Polska XXI. Był uczestnikiem seminariów lucieńskich organizowanych przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego[6].

8 grudnia 2015 został powołany na stanowisko wojewody łódzkiego[7]. W 2018 kwestionował dopuszczalność sprawowania urzędu prezydenta Łodzi przez Hannę Zdanowską w związku z wyrokiem skazującym ją na karę grzywny. Deklarował działania nadzorcze w ramach kompetencji wojewody w razie jej ponownego zwycięstwa w wyborach samorządowych, których jednak nie podjął[8].

W wyborach w 2019 z ramienia PiS uzyskał mandat posła IX kadencji z okręgu łódzkiego[9]. W związku z tym wyborem 11 listopada 2019 zakończył urzędowanie na funkcji wojewody[10]. W Sejmie objął funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych[11]. W 2020 był przewodniczącym delegacji polskiego parlamentu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy[12].

26 sierpnia 2020 prezydent RP Andrzej Duda na wniosek premiera Mateusza Morawieckiego powołał go na stanowisko ministra spraw zagranicznych[13].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jako autor
  • Contractarianism versus Holism: Reinterpreting Locke’s Two Treatises of Government, University Press of America, Lanham 1995.
  • From communism to liberalism: Essays on the individual and civil society, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 1998.
  • Liberalizm. Zarys myśli politycznej XIX i XX wieku, Fundacja Aletheia, Warszawa 2000.
  • Forgotten freedom. In search of the historical foundation of liberalism, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2004.
Jako redaktor i współredaktor
  • The Reemergence of Civil Society in Eastern Europe and the Soviet Union, Westview Press, Boulder 1991.
  • Księga cnót (wybór i wstęp), Księgarnia Akademicka, Kraków 2006.
  • Umowa społeczna i jej krytycy w myśli politycznej i prawnej, wraz z Maciejem Chmielińskim, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2010.
  • Tocquevillian Ideas: Contemporary European Perspectives, wraz z Markiem Tracz-Trynieckim, University Press of America, Lanham 2014.
  • Bellum iustum versus bellum sacrum. Uniwersalny spór w refleksji średniowiecznej. Konstancja 1414–1418, wraz z Tomaszem Tulejskim, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2014.
  • Magna Carta. A Central European Perspective of our Common Heritage of Freedom, wraz z Przemysławem Żurawskim vel Grajewskim i Markiem Tracz-Trynieckim, Routledge, Londyn 2016.
  • Doktryna Polaków: Klasyczna filozofia polityczna w dyskursie potocznym, wraz z Katarzyną Staszyńską, Maciejem Chmielińskim i Krzysztofem Zagórskim, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego i Wydawnictwo Naukowe Scholar, Łódź-Warszawa, 2018.
Tłumaczenia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. DOKTRYNA POLAKÓW: Klasyczna filozofia polityczna w dyskursie potocznym. scholar.com.pl. [dostęp 2020-07-30].
  2. Zbigniew Rau, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-07-29].
  3. Rada Naukowa. prawoiwiez.edu.pl. [dostęp 2018-08-18].
  4. Profil na stronie Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (ang.). [dostęp 2020-01-01].
  5. Łodzianie tworzą Polskę XXI. gazeta.pl, 30 września 2009. [dostęp 2017-12-20].
  6. Seminaria lucieńskie Lecha Kaczyńskiego. gpcodziennie.pl, 13 maja 2013. [dostęp 2020-07-30].
  7. Premier Beata Szydło powołała nowych wojewodów. mswia.gov.pl, 8 grudnia 2015. [dostęp 2017-12-20].
  8. Mija pięć miesięcy. Bez decyzji wojewody w sprawie prezydent Łodzi. tvn24.pl, 18 kwietnia 2019. [dostęp 2020-12-18].
  9. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  10. Premier odwołał ośmiu wojewodów. Zobacz listę nazwisk. dorzeczy.pl, 12 listopada 2019. [dostęp 2019-11-12].
  11. Zbigniew Rau przewodniczącym sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych. gazetaprawna.pl, 14 listopada 2019. [dostęp 2019-11-14].
  12. Delegacja Sejmu i Senatu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. sejm.gov.pl. [dostęp 2020-07-30].
  13. Zmiany w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 26 sierpnia 2020. [dostęp 2020-08-26].
  14. M.P. z 2001 r. nr 31, poz. 512.
  15. Postanowienie nr 13/OP/2017 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Dziennik Urzędowy MSWiA, 2 czerwca 2017. [dostęp 2019-01-17].
  16. Wojewódzkie obchody Święta Policji w Łodzi za nami. policja.pl, 1 sierpnia 2019. [dostęp 2019-08-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]