Zbigniew Raubo (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Raubo (ur. 10 lutego 1957 w Ślemieniu) – polski bokser i trener bokserski, wielokrotny mistrz Polski.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Był zawodnikiem Górnika Boguszowice, Górnika Radlin, Górnika Pszów i Legii Warszawa (1977-1986).

Reprezentował Polskę na mistrzostwach świata w 1978 (kat. 48 kg, odpadł w pierwszej rundzie), mistrzostwach Europy w 1983 (kat. 51 kg, odpadł w pierwszej rundzie) i zawodach Przyjaźń-84 (kat. 51 kg). Na tej ostatniej imprezie wywalczył srebrny medal.

W 1975 został mistrzem Polski juniorów, w 1976 młodzieżowym mistrzem Polski. Czterokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski seniorów w kategorii 51 kg (1981, 1983, 1984, 1986), dwukrotnie wicemistrzostwo Polski seniorów w kategorii 48 kg (1977, 1978), dwukrotnie brązowy medal mistrzostw Polski seniorów w kategorii 48 kg (1976, 1979). W barwach Legii był także sześciokrotnie drużynowym mistrzem Polski.

Praca trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener w Gwardii Warszawa i Nokaucie Warszawa, a także z zawodową grupą Knock-Out Promotions. Był także trenerem reprezentacji Polski kadetów (od 2005) oraz młodzieżowej reprezentacji Polski. W październiku 2014 został tymczasowym trenerem reprezentacji Polski seniorów, a równocześnie również trenerem grupy Rafako Hussars Poland[1].

Trenował m.in. Przemysława Saletę, Macieja Zegana i Krzysztofa Włodarczyka, a w reprezentacji Polski kadetów Artura Szpilkę. Prowadził także zawodnika MMA Krzysztof Jotko, gdy ten walczył dla organizacji UFC[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ZBIGNIEW RAUBO: JEDZIEMY PO ZWYCIĘSTWO (pol.). bokser.org. [dostęp 12 stycznia 2015].
  2. Krzysztof Jotko. Krzysztof Jotko 2014-05-25.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]