Zbigniew Ryndak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Ryndak (ur. 17 marca 1935 w miejscowości Otorowo) – polski prozaik.

Ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Debiutował jako prozaik w 1956 na łamach prasy wojskowej. W latach 1957-1967 pracował w przemyśle. Był redaktorem "Gazety Zielonogórskiej", a w okresie 1967-1990 dziennikarzem "Gazety Lubuskiej".

W 1970 otrzymał Nagrodę im. Stanisława Piętaka za powieść Drugi brzeg miłości. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Góry i doliny (opowiadania, 1966)
  • Drugi brzeg miłości (powieść, 1970, 2010)
  • Czarne anioły (powieść, 1984, 2013)
  • Zdobycie rzeki (opowiadania, 1986)
  • Karawana idzie dalej (felietony, 1994)
  • Smak wiatru w Birkenau (powieść, 2011)
  • Morderstwo w klubie dziennikarza (powieść, 2017)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]