Zbrodnie w Leonówce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbrodnie w Leonówce
Ilustracja
Położenie Leonówki na austro-węgierskiej mapie sztabowej z ok. 1910[1]
Państwo Polska (okupowana przez III Rzeszę)
Miejsce Leonówka
Data sierpień 1943
Liczba zabitych około 190
Typ ataku ludobójstwo
Sprawca Ukraińska Powstańcza Armia
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa lokalizacyjna Polski w 1939 r.
Leonówka
Leonówka
Ziemia50°45′25,8″N 26°37′05,2″E/50,757167 26,618111

Zbrodnie w Leonówce – zbrodnie dokonane przez partyzantów Ukraińskiej Powstańczej Armii w kolonii Leonówka, położonej w gminie Tuczyn w powiecie rówieńskim województwa wołyńskiego, podczas rzezi wołyńskiej. Na początku sierpnia 1943 roku w różnych okolicznościach zamordowano w Leonówce około 190 Polaków.

Leonówka na tablicy Pomnika Rzezi Wołyńskiej w Warszawie

W nocy z 1 na 2 sierpnia 1943 roku Leonówka, w której mieszkało około 300 Polaków i kilka rodzin ukraińskich, została otoczona przez 100-osobowy oddział UPA przybyły od strony wsi Żelanka. Upowcy wrzucali do izb granaty, wchodzili do domów i mordowali ich mieszkańców. Do uciekających strzelano; wszystkie zabudowania zostały podpalone. Szacuje się, że zabito około 150 osób[2]. Około godziny 2 w nocy oddział ukraiński opuścił spaloną miejscowość.

2 lub 3 sierpnia 1943 roku grupa upowców na koniach zatrzymała przejeżdżających przez Leonówkę polskich uchodźców ze wsi Kudranka. Polakom odebrano przewożone mienie, doprowadzono do pobliskiego lasu i tam wymordowano. Zginęły 42 osoby[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Komplet austro-węgierskich map w skali 1:200 z roku 1910
  2. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, s. 715
  3. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo..., op. cit., ss. 715-716

Literatura[edytuj | edytuj kod]