Zbroja biała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbroja biała – ogół zbroi, których cechą główną jest to, że wszystkie zewnętrzne powierzchnie blach są odkryte, niepokryte żadnym materiałem (w odróżnieniu od zbroi krytej, która została zupełnie wyparta przez zbroję białą). Zbroje te były najczęściej ozdobnie wypolerowane, a odsłonięcie powierzchni metalu pozwoliło na zdobienie ich poprzez wytrawianie, rytowanie i pokrywanie innymi metalami. W Polsce ten typ pojawił się ok. roku 1420. Najwcześniej jednak pojawił się w północnych Włoszech.