Zdzisław Goszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Goszczyński
Ilustracja
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 31 sierpnia 1897
Janowice
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Wojsko Polskie na Wschodzie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Legion Puławski
I Korpus Polski w Rosji
Polska Organizacja Wojskowa
55 Pułk Piechoty
Batalion KOP "Dawidgródek"
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Medal Zwycięstwa

Zdzisław Goszczyński (ur. 31 sierpnia 1897 w Janowicach, zm. kwiecień 1940 r. w Katyniu) – legionista, kapitan w stanie spoczynku piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Witolda i Stanisławy, z domu Kossowska. Po wybuchu I wojny światowej służył w szeregach Legionu Puławskiego, I Korpusu Polski w Rosji. Za bitwę pod Tichiniczami w rejonie Bobrujska otrzymał Order Virtuti Militari 5 kl. Po rozbrojeniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został oficerem Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 służył w stopniu porucznika jako dowódca kompanii w 55 pułku piechoty. Następnie przeszedł do Korpusu Ochrony Pogranicza i służył w 17 batalionie KOP „Dawidgródek”. Został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 (w 1928 zweryfikowany z lokatą 55 w Korpusie Oficerów Piechoty). W 1932 został przeniesiony w stan spoczynku (w 1934 zweryfikowany z lokatą 7).

Jego żoną była Janina, z domu Turska, z którą miał córkę Alicję. Zamieszkiwał w Wilnie przy ulicy Mickiewicza 22[1]

Po wybuchu II wojny światowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. W odnalezionym dzienniku, którego autorem był inny jeniec mjr Kazimierz Szczekowski, pojawiła się notka, że Zdzisław Goszczyński otrzymał w obozie od rodziny paczkę żywnościową, której zawartością podzielił się z innymi oficerami, organizując suty jak na tamtejsze warunki posiłek na Wielkanoc 24 marca 1940[2]. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 4128 (przy zwłokach został odnaleziony m.in. dokument nadania orderu[3]; ponadto Zdzisław Goszczyński znalazł się na odnalezionej liście 27 oficerów przetrzymywanych w obozie w Putywlu[4]).

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W 2007 pośmiertnie został awansowany do stopnia majora[5].

W maju 2008 została odsłonięta tablica pamiątkowa w Racławicach, upamiętniająca mieszkańców ziemi miechowskiej, ofiar zbrodni katyńskiej; wśród uhonorowanych był Zdzisław Goszczyński[6]

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia” Zdzisławowi Goszczyńskiemu został poświęcony Dąb Pamięci zasadzony w Klimontowie, nieopodal rodzinnych Janowic.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdzisław Goszczyński. zaginieni1939-45.pl. [dostęp 12 lipca 2014].
  2. Janusz Zawodny: Pamiętniki znalezione w Katyniu. Paryż: Editions Spotkania, 1989, s. 124. ISBN 2-86914-044-4.
  3. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 59. ISBN 83-7001-294-9.
  4. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 12 lipca 2014].
  5. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 12 lipca 2014].
  6. W Racławicach zostaną uczczeni mieszkańcy Miechowszczyzny polegli w katowniach Związku Radzieckiego. miechow.info. [dostęp 12 lipca 2014].
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 62)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]