Zdzisław Jusis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Jusis
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1932
Nowa Wilejka
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 2012
Gorzów Wielkopolski
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Zdzisław Jusis (ur. 17 sierpnia 1932 w Nowej Wilejce, zm. 3 stycznia 2012 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski piłkarz, rzemieślnik i działacz społeczny, poseł na Sejm PRL VIII kadencji (1980–1985).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Heleny, urodził się na Wileńszczyźnie, jednak po zmianie granic Polski w 1945 osiedlił się w Gorzowie Wielkopolskim, gdzie w 1951 ukończył szkołę handlową. Uczył się również w szkole średniej w Poznaniu. Po odsłużeniu wojska podjął pracę w Dolnośląskich Zakładach Metalurgicznych w Nowej Soli (jako technik w dziale bhp). W 1956 uzyskał zatrudnienie w dziale inwestycji Zakładach Włókien Sztucznych „Stilon” w Gorzowie. W 1960 zdecydował się na własną działalność gospodarczą, przejmując po teściu zakład rzemieślniczy naprawy maszyn biurowych, który prowadził przez około 40 lat. Od 1976 był członkiem Rady Izby Rzemieślniczej w Zielonej Górze, a od 1977 władz Cechu Rzemiosł Różnych, gdzie był podstarszym, a w latach 1995–2003 starszym. Był członkiem Komisji Dialogu Społecznego przy wojewodzie lubuskim. Związany z Izbą Rzemieślniczą w Gorzowie od początku jej istnienia, pełnił w latach 1999–2000 obowiązki jej prezesa[1].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Był piłkarzem Kolejarza Gorzów Wielkopolski. Na początku lat 50. został zawodnikiem Polonii Leszno, a potem Lotniska Wrocław i Stali Nowa Sól. Od 1957 do 1965 grał w Unii/Stilonie Gorzów Wielkopolski (w 1959 na rok awansował z Unią do II ligi), a karierę zakończył w Celulozie Kostrzyn. W sezonach 1963/64 i 1967/68 był trenerem Stilonu, który w 1968 wprowadził do III ligi.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Pełnił obowiązki radnego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze (od 1972), a po reformie administracyjnej z 1975 w Gorzowie Wielkopolskim. Radnym był przez trzy kadencje. W latach 1980–1985 pełnił mandat posła na Sejm PRL z okręgu Gorzów Wielkopolski z ramienia Stronnictwa Demokratycznego (członkiem ugrupowania pozostawał od 1964). Zasiadał w trzech Komisjach stałych: Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, Przemysłu Ciężkiego, Maszynowego i Hutnictwa, Handlu Wewnętrznego, Drobnej Wytwórczości i Usług, jak również Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy o Spółdzielniach i ich Związkach.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie odznaczony Orderem Odrodzenia Polski. Po raz ostatni – w 2003 Krzyżem Komandorskim. Otrzymał też Srebrny Krzyż Zasługi[2] i szablę Kilińskiego[3]. W 1984 został wpisany do „Księgi ludzi zasłużonych dla woj. gorzowskiego”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 1957 był żonaty z Krystyną z domu Kordecką (1932–1998), z którą miał córkę Annę (ur. 1957). Od 1998 chorował na szpiczaka mnogiego. Był najdłużej żyjącym z tą chorobą pacjentem w Polsce[4]. Pochowany został 7 stycznia 2012 na cmentarzu komunalnym w Gorzowie Wielkopolskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lubuski sejmik gospodarczy stał się faktem, „Rzemieślnik”, nr 36 (2415), 5 września 1999, s. 8
  2. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
  3. Damy i Kawalerowie Szabli Kilińskiego, zrp.pl
  4. Tatiana Mikułko, Najdłużej żyjący chory ze szpiczakiem mnogim, gazetalubuska.pl, 2 marca 2009

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]