Zdzisław Kępiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Kępiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1911
Pruszków
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1978
Poznań
Miejsce spoczynku Aleja Zasłużonych
Cmentarz na Junikowie[1]
Zawód, zajęcie historyk sztuki, pedagog
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Instytut Sztuk Plastycznych, Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych
Stanowisko profesor zwyczajny, nauczyciel akademicki
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy
Złota Odznaka Za opiekę nad zabytkami.jpg POL Odznaka Honorowa Miasta Poznania BAR.jpg

Zdzisław Kępiński (ur. 9 kwietnia 1911 w Pruszkowie, zm. 24 stycznia 1978 w Poznaniu) – polski historyk sztuki, artysta-malarz, pedagog, profesor zwyczajny Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych, dyrektor Muzeum Narodowego w Poznaniu, wojewódzki konserwator zabytków.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Gimnazjum im. św. Jana Kantego w Poznaniu. W 1931 rozpoczął studia polonistyczne, później zmienił kierunek na historię sztuki. Studiował także muzykologię pod kierownictwem Szczęsnego Dettloffa. W 1937 obronił pracę magisterską i rozpoczął pracę na Uniwersytecie Poznańskim. Jednocześnie wykładał historię sztuki w Instytucie Sztuk Plastycznych.

W 1931 wstąpił do KPP. Za działalność polityczną był represjonowany przez tzw. granatową policję, kilkakrotnie aresztowany.

W czasie wojny pracował jako robotnik w Warszawie i Częstochowie. W 1940 aresztowany i okaleczony przez Gestapo jednostronnie utracił słuch.

Po wojnie rozpoczął pracę w Ministerstwie Kultury i Sztuki, następnie powrócił do Poznania aby objąć stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

W latach 1945–1946 i 1947–1949 kierował Muzeum Wielkopolskim. Wykładał na Uniwersytecie Poznańskim.

Brał udział w Badaniach nad Początkami Państwa Polskiego (1947–1951). W latach 1949–1951 był zastępcą dyrektora Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków przy Ministerstwie Kultury i Sztuki w Warszawie. W 1952 powrócił do Poznania i został kierownikiem Galerii Malarstwa Polskiego w Muzeum Narodowym (galeria była nazywana galerią Kępińskiego).

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyszukiwarka cmentarna
  2. 29 października 1947 „za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej” M.P. z 1947 r. nr 149, poz. 894, pkt 13
  3. 22 lipca 1952 „za zasługi położone dla Narodu i Państwa w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1054

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Iwanoyko Eugeniusz: Z żałobnej karty. Zdzisław Kępiński (1911–1978) (pol.). Kronika Miasta Poznania nr 2/1979. s. 128–130. [dostęp 2012-07-07]. fot.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]