Zdzisław Siedlewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Siedlewski
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1921
Przyranie
Data i miejsce śmierci 3 grudnia 1977
Zakopane
Zawód, zajęcie polityk
Alma Mater Akademia Handlowa w Szczecinie, Politechnika Szczecińska
Stanowisko poseł na Sejm PRL III, IV i VII kadencji (1961–1969, 1976–1977), wiceminister handlu wewnętrznego (1969–1976; od 1972 handlu wewnętrznego i usług)
Partia Stronnictwo Pracy, Stronnictwo Demokratyczne
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Zdzisław Teofil Siedlewski (ur. 17 listopada 1921 w Przyraniu, zm. 3 grudnia 1977 w Zakopanem) – polski rzemieślnik i działacz spółdzielczy, poseł na Sejm PRL III (1961–1965), IV (1965–1969) i VII kadencji (1976–1977), wiceminister handlu wewnętrznego oraz handlu wewnętrznego i usług (1969–1976).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Zdzisława Siedlewskiego na Powązkach

W czasie II wojny światowej wywieziony na roboty przymusowe do Szczecina, w którym pozostał po wyzwoleniu. W 1945 rozpoczął pracę w Zarządzie Miejskim, następnie zatrudniony w Wojewódzkim Zarządzie Stronnictwa Pracy jako sekretarz. Został absolwentem Akademii Handlowej w Szczecinie (1950) oraz Politechniki Szczecińskiej (1954). Po zakończeniu nauki pełnił obowiązki dyrektora w Zakładzie Doskonalenia Rzemiosła. Od 1952 do 1954 pracował jako wicedyrektor Szczecińskich Zakładów Przemysłu Piekarniczego, w latach 1954–1961 wiceprezes Zarządu Wojewódzkiego Związku Spółdzielczości Pracy. Przez długi okres pełnił obowiązki wiceprezesa Rady Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy oraz członka Naczelnej Rady Spółdzielczej.

W 1947 został radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie (do 1961), w latach 1957–1961 zasiadał w jej prezydium. W 1950 przystąpił do Stronnictwa Demokratycznego (zasiadał w jego najwyższych władzach – jako członek prezydium i sekretarz Centralnego Komitetu, wcześniej był sekretarzem Wojewódzkiego Komitetu w Szczecinie). Stronnictwo rekomendowało go do Sejmu III kadencji w okręgu Stargard. Był członkiem Komisji Przemysłu Lekkiego, Rzemiosła i Spółdzielczości Pracy. W 1965 ponownie znalazł się w Sejmie (z tego samego okręgu), zasiadał w Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów. W 1969 objął obowiązki podsekretarza stanu w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego, a po reorganizacji resortu w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego i Usług (1972–1976). W 1976 powrócił na krótki okres do pracy parlamentarnej jako poseł z okręgu Gdańsk. Pracował w Komisjach Mandatowo-Regulaminowej (jako wiceprzewodniczący) oraz Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim (1974) i Kawalerskim (1964) Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1968), Złotym (1958) i Srebrnym (1956) Krzyżem Zasługi, Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Medalem 30-lecia Polski Ludowej (1974), Srebrnym Medalem za Zasługi dla Obronności Kraju (1973) oraz Odznaką i Medalem Gryfa Pomorskiego. Miał brata Włodzimierza – ekonomistę, dziennikarza i urzędnika państwowego[1]. Został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Komunalnego na Powązkach w Warszawie[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kurier Polski”, nr 251 z 24 listopada 1977, str. 2; „Kurier Polski”, nr 253 z 26–27 listopada 1977, str. 2 (nekrologi)
  2. Komitet o pogrzebie Zdzisława Siedlewskiego, „Kurier Polski”, nr 260 z 6 grudnia 1977, str. 2; Pogrzeb Zdzisława Siedlewskiego, „Kurier Polski”, nr 263 z 9 grudnia 1977, str. 2

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]