Zelenay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Zelenayów
Tablica pamiątkowa ruin zamku Keseburg – 1144

Zelenayszlachecka rodzina węgierskiego pochodzenia, herbu Jastrzębiec II. Dokumenty wspominające przodków rodu sięgają 1066, a pośrednio nawet 850 (powstanie miasta Immighausen(niem.)). Według hipotezy stawianej przez dr Romana Zelenaya, słowackiego genealoga i badacza historii rodziny, małżeństwo jednego z antenatów rodu z Gertrudis von Itter[1] pozwoliłoby odnaleźć przodków rodziny nawet w czasach Karola Wielkiego – w osobie Hiddi Hiddebolda – hrabiego Hassengau[2]. Zelenayowie związani byli z taki rodzinami jak baronowie von Keisenberg[3], baronowie Gordon czy Zuccani di Bellano[4] – starą włoską rodziną szlachecką wspominaną już w XII wiecznych herbarzach jako zamieszkującą okolice jeziora Como. Na tereny wschodnich kresów Rzeczypospolitej Obojga Narodów przybyli pod koniec XVI wieku wraz z królem Stefanem Batorym.

Miejscowości związane z Zelenayami to między innymi Dolné Zelenice(słow.) i Horné Zelenice(słow.) (notowane w kronikach od IX wieku pod nazwą „Zela” – od których prawdopodobnie pochodzi nazwisko Zelenay), Zelene na Słowacji, Železné w Czechach, czy Egyek na Węgrzech.

W XVI wieku Zelenayowie rozdzielili się na dwie gałęzie – żyjącą na terenach obecnej Słowacji oraz zamieszkującą tereny wschodniej Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Walther Kienast, Die Fränkische Vasallität: von den Hausmeiern bis zu Ludwig dem Kind und Karl dem Einfältigen, ISBN 3-465-01847-8.
  2. Anton Scharer, Georg Scheibelreiter, Historiographie im frühen Mittelalter, ISBN 3-486-64832-2 [dostęp 2016-04-15] (niem.).
  3. Protocoll der Reichs-Friedens-Deputation zu Rastatt. Herausgegeben Tom 1.
  4. Niccolò Orsini De Marzo, www.orsinidemarzo.com [dostęp 2017-11-15].
  5. Roman Zelenay; Slovak Politician, 40, „The New York Times”, 3 listopada 1993, ISSN 0362-4331 [dostęp 2016-04-15].
  6. University, Law, Jurisprudence, And History Petc, „http://www.ajk.elte.hu/file/annales_2010_01_Mezey.pdf”.
  7. Erik Fügedi, Ispánok, bárók, kiskirályok, 1986, ISBN 963-14-0582-6.
  8. Geiza Varga, Hajdumegye leirása: A Magyar Orvosok és Természetvizsgálók 1882. debreczenben tartott XXII-dik nagy gyülésének alkalmábol, kiadja, és a Nagy Gyüles tagjainak emlékül ajánlja Hajdumegye kôzönsége, Nyomattot a Város Könyvnyomdájában, 1882 [dostęp 2016-04-15] (węg.).
  9. Karácsony, János, Magyarország egyháztörténete főbb vonásaiban 970-től 1900-ig Budapest: Könyvértékesítő Vállalat, 1956, ISBN 963-02-3434-3.
  10. Kristó, Gyula, Magyarország története, 895-1301, 1998, ISBN 963-379-442-0.