Zenon Bosak-Pakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zenon Bosak-Pakowski
Bosak
podpułkownik intendent z WSW podpułkownik intendent z WSW
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1890
Radom
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Zenon Bosak-Pakowski ps. „Bosak” (ur. 22 stycznia 1890 w Radomiu, zm. 1940 w Charkowie) – podpułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zenon Bosak-Pakowski urodził się 22 stycznia 1890 roku w Radomiu, w rodzinie Władysława i Felicji z Terpińskich[1]. W 1911 roku ukończył siedmioletnią szkołę w Będzinie. W latach 1913–1914 ukończył Szkołę Podoficerską Związku Strzeleckiego[1]. Od sierpnia 1914 roku służył w Legionach Polskich. Dowodził plutonem w 12 kompanii 2 pułku piechoty. W maju 1915 roku został przeniesiony do 4 pułku piechoty. Awansował kolejno na chorążego piechoty – 29 września 1914 roku, podporucznika piechoty – 18 stycznia 1915 roku i porucznika prowiantowego – 1 listopada 1916 roku[2]. 19 lipca 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został zwolniony z Legionów Polskich.

18 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 27 listopada 1918 roku z byłych Legionów Polskich, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika prowiantowego, i przydzielony do Sekcji Gospodarczej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[3][4]. W lutym 1919 roku został przeniesiony z Kadry Artylerii w Rembertowie do intendentury Dywizji Litewsko-Białoruskiej.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 31. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy[5]. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr III w Grodnie[6][7]. W listopadzie 1924 roku został odkomenderowany z Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr III na dwuletni kurs École supérieure de l'Intendance w Paryżu[8]. 23 stycznia 1928 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów intendentów[9]. W kwietniu 1928 roku został przeniesiony z Departamentu Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych do 1 batalionu administracyjnego na stanowisko dowódcy[10][11]. 26 marca 1931 roku został przeniesiony z do Kierownictwa Marynarki Wojennej w Warszawie na stanowisko kierownika Kierownictwa Administracji Pieniężnej[12][13][14]. W czerwcu 1938 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[15]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku został przydzielony do sztabu obrony Lublina[1].

We wrześniu 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 42.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 63.
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919 roku, poz. 46.
  4. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 3 z 14 stycznia 1919 roku, poz. 133.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 379.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1286, 1315.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1168, 1196.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 122 z 18 listopada 1924 roku, s. 684.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 151.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 765, 783.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 110.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 15 września 1933 roku, s. 173.
  14. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 314, 892.
  15. Jarno 2001 ↓, s. 139, 177, 320, 340.
  16. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  17. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 26.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]