Zewnątrzoponowe nastrzyknięcie krwi własnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zewnątrzoponowe nastrzyknięcie krwi własnej (ang. epidural blood patch, EBP) – zabieg leczniczy stosowany w przypadku leczenia zespołu popunkcyjnego, polegający na podaniu zewnątrzoponowo krwi własnej pacjenta.

Technika wykonania[edytuj | edytuj kod]

Po jałowym pobraniu 10-30 ml krwi żylnej wstrzykuje się ją zewnątrzoponowo w przestrzeń, w której było wykonane uprzednio nakłucie lędźwiowe lub jedną przestrzeń niżej. Krew pobiera się do strzykawki bez antykoagulantu.

Nie jest jasny mechanizm działania tej procedury, ale uważana jest ona za najskuteczniejszą w przypadkach leczenia zespołu popunkcyjnego. Jest ona zalecana w przypadkach utrzymywania się objawów zespołu powyżej 1 tygodnia. Jego korzystny wpływ jest prawdopodobnie spowodowany uciskiem krwiaka na worek oponowy i zablokowaniem wypływu płynu mózgowo-rdzeniowego przez skrzep lub wytworzenie miejscowego odczynu zapalnego i przyspieszenie gojenia się ubytku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.