Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 1600154000
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Państwo  Rosja
Republika  Tatarstan
Miejscowość Coat of Arms of Kazan (Tatarstan) (2004).png Kazań
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru monaster
Eparchia kazańska
Klauzura nie
Typ monasteru żeński
Obiekty sakralne
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej
Cerkiew Świętej Trójcy
Cerkiew św. Włodzimierza
Materiał budowlany cegła
Data budowy 1552
Data zamknięcia po 1920
Data zburzenia po 1920
Data reaktywacji 1998
Położenie na mapie Kazania
Mapa lokalizacyjna Kazania
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Położenie na mapie Tatarstanu
Mapa lokalizacyjna Tatarstanu
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej
Ziemia55°48′29″N 49°03′30″E/55,808056 49,058333
Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożej

Ziłantowski Monaster Zaśnięcia Matki Bożejprawosławny klasztor w Kazaniu. Założony w 1552 jako męski, obecnie jest monasterem żeńskim.

Monaster powstał w 1552 w pobliżu zbiorowego grobu rosyjskich żołnierzy zabitych w czasie oblężenia i zdobycia Kazania. Ponieważ miejsce to było często zalewane, wspólnota przeniosła się w siedem lat później na Górę Ziłantową. W XVII wieku kompleks budynków klasztoru został rozbudowany: w 1625 wzniesiony główny sobór pod wezwaniem Zaśnięcia Matki Bożej, w 1720 cerkiew św. Aleksego oraz cerkiew św. Włodzimierza oraz kompleks budynków mieszkalnych i gospodarskich. Klasztor był w latach 1732–1740 siedzibą seminarium duchownego w Kazaniu, następnie mnisi prowadzili w nim szkołę. W latach 1829–1850 przełożonym wspólnoty był archimandryta Gabriel (Woskriesienski), autor pierwszej w Rosji wielotomowej historii filozofii.

Koniec XIX i początek XX wieku był okresem szybkiego rozwoju monasteru. Od 1890 prowadziła do niego linia kolejowa. W 1909, kiedy przełożonym klasztoru był archimandryta Sergiusz (Zajcew), przebywało w nim 34 mnichów. W sierpniu 1918 liczba ta spadła do 10. W tym samym roku Kazań został zajęty przez Korpus Czechosłowacki i oddziały Władimira Kappela, które wbrew woli zakonników rozmieściły na Górze Ziłantowej stanowisko artyleryjskie. 10 września Kazań został odbity przez Armię Czerwoną. Wszyscy mnisi Monasteru Ziłantowskiego zostali uznani za współpracowników białych i bez sądu rozstrzelani pod murem klasztoru. Z egzekucji zdołał uratować się jeden zakonnik, wzięty za zabitego. Schronił się on w monasterze św. Jana Chrzciciela w Kazaniu i opowiedział tam historię śmierci innych mnichów, którzy w 1998 zostali kanonizowani (Męczennicy Ziłantowskiego Monasteru Zaśnięcia Matki Bożej). W opustoszałym klasztorze zamieszkały mniszki, jednak i one na początku lat 20. zostały zmuszone do porzucenia tego trybu życia. Pierwotne zabudowania monasterskie zostały niemal całkowicie zniszczone.

W 1998 ruiny klasztoru zostały zwrócone eparchii kazańskiej i tatarstańskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Obecnie monaster, jako żeński, ponownie jest czynny, zaś ze zniszczeń odbudowane zostały cerkwie Zaśnięcia Matki Bożej, św. Włodzimierza, Św. Trójcy, jak również dom mieszkalny z celami mniszek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]