Zielonka Pasłęcka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 53°59′43″N 19°41′55″E
- błąd 38 m
WD 53°57'N, 19°43'E, 53°59'41.24"N, 19°41'57.16"E
- błąd 20834 m
Odległość 3 m
Zielonka Pasłęcka
wieś
Ilustracja
Wieś przed II wojną światową
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat elbląski
Gmina Pasłęk
Liczba ludności (2011) 596[1]
Strefa numeracyjna 55
Kod pocztowy 14-400[2]
Tablice rejestracyjne NEB
SIMC 0154803
Położenie na mapie gminy Pasłęk
Mapa konturowa gminy Pasłęk, na dole znajduje się punkt z opisem „Zielonka Pasłęcka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Zielonka Pasłęcka”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Zielonka Pasłęcka”
Położenie na mapie powiatu elbląskiego
Mapa konturowa powiatu elbląskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Zielonka Pasłęcka”
Ziemia53°59′43″N 19°41′55″E/53,995278 19,698611

Zielonka Pasłęcka (niem. Grünhagen[3]) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk przy trasie linii kolejowej Elbląg-Olsztyn i w pobliżu drogi krajowej nr 7 (E77). Wieś jest siedzibą sołectwa Zielonka Pasłęcka w którego skład wchodzą również Kielminek, Wójtowizna i zabudowania stacji kolejowej PKP Zielonka Pasłęcka.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Zielonka Pasłęcka[4][5][6]
SIMC Nazwa Rodzaj
0154810 Wójtowizna część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś założono w 1486 roku[7]. Do 1954 roku była siedzibą gminy Zielonka Pasłęcka. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W Zielonce Pasłęckiej znajdują się:

  • kościół barokowy z 1792 roku stanowiący Sanktuarium Tarnorudzkiego Jezusa Miłosiernego. Świątynia posiada wolutowy szczyt oraz elewację podzieloną pilastrami. Od strony zachodniej wieża nakryta baniastym hełmem. Bogaty wystrój pochodzi z XV-XX wieku i reprezentuje kilka stylów, ołtarz główny ma postać klasycystycznego grobowca, ambona barokowa, wolnostojąca na słupie. W kościele „słynący łaskami” obraz Chrystusa Miłosiernego, pochodzący z miejscowości Rożyszcze na Wołyniu, przywieziony po II wojnie światowej[8]. W otoczeniu Sanktuarium Golgota, barokowa kaplica Męki Pańskiej, XIX wieczna statua archanioła na fontannie, pomnik Jana Pawła II, głaz pamiątkowy z Jeruzalem[9].
  • ruina wiatraka holenderskiego z 1883 roku.
  • domy z XIX w. o konstrukcji szkieletowej z wysuniętymi podcieniami frontowymi[10]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

 Wykaz literatury uzupełniającej: Zielonka Pasłęcka.

Lech Słodownik, Wsie dawnego powiatu pasłęckiego, Zielonka Pasłęcka, miesięcznik „Głos Pasłęka” 2003.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Zielonka Pasłęcka w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2019-12-06] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1612 [dostęp 2020-12-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262)
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. GUS. Rejestr TERYT
  6. KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części (pol.). opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06].
  7. Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ​ISBN 83-902165-0-7​ s. 46
  8. Sanktuarium tarnorudzkiego Jezusa Miłosiernego w Zielonce Pasłęckiej - Historia obrazu
  9. Piotr Skurzyński Warmia, Mazury, Suwalszczyzna Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A. Warszawa 2004 ​ISBN 83-7200-631-8​ s. 66-67
  10. Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, PWN, Warszawa 1998, ​ISBN 83-01-12677-9​ s. 1024
Wiatrak holenderski ok. 1920 roku