Zmarzłe Czuby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zmarzłe Czuby
Ilustracja
Państwo  Polska
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1902 m n.p.m.
Pierwsze wejście 1902
Walenty Gadowski i towarzysze
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Zmarzłe Czuby
Zmarzłe Czuby
Ziemia49°13′10″N 20°01′19″E/49,219444 20,021944

Zmarzłe Czuby (niem. Fagyott-tavi-taraj, słow. Zmrzlé čuby, węg. Fagyott-tavi-taraj[1]) – dwie turnie rozdzielone szeroką przełęczą, znajdujące się w długiej wschodniej grani Świnicy, a dokładnie we wschodniej grani Małego Koziego Wierchu[2].

Od głównego wierzchołka Małego Koziego Wierchu oddziela je wąska Zmarzła Przełączka Wyżnia, z której opada głęboki żleb Honoratka[3], dawniej zwany Żydowskim Żlebem i jeszcze dziś tak oznaczany na niektórych mapach. Ściany północne opadają do Kotła Zmarzłego Stawu Gąsienicowego[2]. Jest w nich wąska półka, którą poprowadzono szlak Orlej Perci. Przejście to ubezpieczone jest łańcuchami i klamrami[4]. Często aż do późnego lata zalega tutaj śnieg, co było przyczyną wielu wypadków śmiertelnych[5]. Strome, południowe ściany Zmarzłych Czub opadające w kierunku Dolinki Pustej mają ok. 160 m wysokości. Od sąsiedniej w grani Zamarłej Turni Zmarzłe Czuby oddzielone są Zmarzłą Przełęczą[2].

W tatrzańskich przewodnikach nie jest podawana wysokość Zmarzłych Czub. Na nielicznych mapach występują różne dane – od 2193 i 2189 m dla obu wierzchołków[2] do 2222 m dla wierzchołka zachodniego[3].

Pierwsze odnotowane wejście na zachodni wierzchołek Zmarzłych Czub – ks. Walenty Gadowski z osobami towarzyszącymi – ok. 1902 r., podczas wejścia na Mały Kozi Wierch z Dolinki Pustej na siodło pomiędzy Zmarzłymi Czubami i granią, przez zachodni wierzchołek Zmarzłych Czub, Zmarzłą Przełączką Wyżnią na Mały Kozi Wierch.

Pierwsze wejście taternickie północną grzędą Zmarzłych Czub na wschodni wierzchołek – Kazimierz Dobrucki, Witold Henryk Paryski, Adam Uznański 28 lipca 1931 r. W południowo-wschodnich stromych ścianach Zmarzłych Czub znajduje się dla taterników wiele dróg wspinaczkowych o dużym stopniu trudności[6].

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie turzycy tęgiej[7].

Poniżej Małego Koziego Wierchu widoczny jeden z wierzchołków Zmarzłych Czub
Zmarzła Przełęcz, Zmarzłe Czuby, Zmarzła Przełączka Wyżnia i Mały Kozi Wierch
Zmarzłe Czuby i Mały Kozi Wierch
Zmarzłe Czuby i Mały Kozi Wierch

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez rejon Zmarzłych Czub przebiega znakowana czerwono Orla Perć z przełęczy Zawrat na Krzyżne. Na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w kierunku Koziego Wierchu. Orla Perć nie prowadzi przez szczyty Zmarzłych Czub, lecz trawersuje ich północne ściany (łańcuchy) i poprzez podciętą płytę wyprowadza na Zmarzłą Przełęcz. Dobrze widoczne są stąd potężne zerwy Zamarłej Turni[4]

szlak turystyczny czerwony – Orla Perć. Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 2:50 h[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2019-01-04].
  2. a b c d Orla Perć. Mapa 1:5000. Wyd. III. Warszawa-Zielona Góra-Zakopane: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/2006. ISBN 83-87873-42-X.
  3. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 102. ISBN 83-909352-2-8.
  4. a b Dariusz Dyląg: Orla Perć: przewodnik wysokogórski. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2006. ISBN 83-89188-50-3.
  5. Dariusz Dyląg: Orla Perć. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2012. ISBN 978-83-62460-23-6.
  6. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część II. Zawrat – Żółta Turnia. Warszawa: Sport i Turystyka, 1951.
  7. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  8. Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2005. ISBN 83-88112-35-X.