Zofia Lewakowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zofia Lewakowska
Ilustracja
Zofia Lewakowska, 1935
Data i miejsce urodzenia 1892
Lwów (?)
Data i miejsce śmierci 6 sierpnia 1950
Szczecin
Zawód, zajęcie dziennikarz, redaktor, tłumacz

Zofia Lewakowska, także Zofja Lewakowska, swoje prace sygnowała też jako Z. Lewakowska (ur. 1892 we Lwowie (?), zm. 6 sierpnia 1950 w Szczecinie – polska dziennikarka, redaktorka i tłumaczka literatury francuskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Redakcja IKC, od lewej: Zofia Lewakowska, Ludwik Tomanek, Maria Manberowa; 1935.

Pochodziła ze Lwowa. Po przeniesieniu się do Krakowa, najpierw pracowała jako redaktorka w Gońcu Krakowskim.[1] W owym czasie zajmowała się także tłumaczeniem literatury francuskojęzycznej.

Potem przeniosła się do Ilustrowanego Kuriera Codziennego, gdzie prowadziła dział kobiecy, któ­remu poświęcona była całostronicowa wkładka Kurier Kobiecy, ukazująca się raz w tygodniu[2]. Był to pierwszy tego typu cotygodniowy dodatek w polskiej prasie i niemal od razu zyskał ogromną popularność, wypierając z rynku wiele ukazujących się regularnie wydawnictw modowych czy poradnikowych[3].

Według opisu poety Jalu Kurka, redaktorka Zofia Lewakowska była to:

... dystyngowana lwowianka, małomówna, drobnej statury, błyskająca zza okularów spojrzeniem pełnym dobroci.

Jalu Kurek, Błyskawiczna lista wspomnień, Kwartalnik Historii Prasy Polskiej, rok 1980, tom 19, nr 4, s. 71
Wizyta szwajcarskiej działaczki feministycznej Emilii Gourd w siedzibie IKC. Emilia Gourd (z lewej) i red. Zofia Lewakowska; listopad 1935

W owym czasie była już znaną i cenioną krakowską dziennikarką i brała udział w wielu spotkaniach i rozmowach z wybitnymi polskimi i zagranicznymi przedstawicielkami świata kultury i polityki (m.in. z austriacką śpiewaczką operetkową Mią Handel, polską śpiewaczką Jadwigą Lachowską, szwajcarską działaczką feministyczną Emilie'ą Gourd, polską aktorką teatralną Wandą Siemaszkową, czy też włoską śpiewaczką operową, pochodzenia rosyjskiego Xenią Belmas)[4].

Jej pracę dziennikarską przerwała II wojna światowa, a po woj­nie nie zajmowała się już pracą zawodową. W 1950 r. przebywała u siostry - Jadwigi Miczyńskiej w Szczecinie . Tamże w drodze na koncert Ewy Bandrowskiej-Turskiej wpadła pod tramwaj. Zmarła w szpitalu następnego dnia - 6 sierpnia 1950 r. na skutek obrażeń wewnętrznych[5].

Należała do grona najbliższych przyjaciół malarza Wlastimila Hofmana i jego żony Ady, często odwiedzała ich w krakowskim domu, a potem także w Szklarskiej Porębie. Była autorką artykułów o twórczości Hofmana i wielbicielką jego obrazów.

Przekłady[edytuj | edytuj kod]

Przełożyła na język polski m.in.[6]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Bańdo - “Ilustrowany Kurier Codzienny” w dziewięćdziesiątą rocznicę powstania (1910–2000), Annales Academiae Paedagogicae Cracoviensis, Folia 9, Studia Ad Bibliothecarum Scientiam Pertinentia II (2003), B. Czasopiśmiennictwo — kultura literacka, str. 132
  2. Jalu Kurek - Błyskawiczna lista wspomnień, Kwartalnik Historii Prasy Polskiej, rok 1980, tom 19, nr 4, s. 71
  3. Adam Andrzej Bańdo, Nie tylko krew na pierwszej stronie: problematyka kulturalna na łamach "Ilustrowanego Kuriera Codziennego" w latach 1918-1939, Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2006, s. 38, 113, 213, ISBN 978-83-7271-369-8 (pol.).
  4. Zobacz zdjęcia z tych spotkań znajdujące się w zasobach Wikimedia Commons.
  5. Beata Mielczarek (oprac.), Wlastimil Hofman Autobiografia, Warszawa 2020, s. 34.
  6. Dane z katalogu BN

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]