Zofia Wocalewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zofia Wocalewska (ur. 1894 w Łodzi, zm. 23 marca 1934 w Łodzi) – harcmistrzyni, Naczelniczka Harcerek ZHP.

Była córką Bolesława i Anny Wocalewskich, którzy oprócz niej mieli jeszcze trzy córki i syna (siostry Maria Wocalewska, Jadwiga Wocalewska). W 1910 ukończyła gimnazjum i wstąpiła do Wyższej Szkoły Rolniczej, którą ukończyła ze stopniem inżyniera rolnika. Pracę zawodową rozpoczęła wcześnie administrując majątkami, następnie przeniosła się do Szkoły Rolniczej w Mokoszynie, gdzie przez 9 lat była jej dyrektorką. Doprowadziła szkołę do stanu kwitnącego. Od jesieni 1911 roku należała do pierwszego zastępu łódzkich harcerek, zalążka przyszłej I Łódzkiej Drużyny Żeńskiej im. Emilii Plater. W harcerskiej służbie przeszła wszystkie funkcje od szeregowej do Naczelniczki Harcerek ZHP.

W czasie I wojny światowej i wojny z Rosją Radziecką organizuje wraz z harcerkami w Łodzi szpitale dla rannych. Gdy jej narzeczony zginął w czasie wojny postanowiła nie wychodzić za mąż. Wzięła na wychowanie dwie dziewczynki-sieroty. Umarła z powodu ciężkiej choroby płuc. Jej grób znajduje się na Starym Cmentarzu w Łodzi.