Zuchwała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zuchwała
Historia
Stocznia Warsztaty Portowe Marynarki Wojennej w Pińsku
Położenie stępki maj 1932
Wodowanie 1933
 Polska
Wejście do służby 15 czerwca 1933
Wycofanie ze służby 19 września 1939
Los okrętu zatopiona przez załogę koło wsi Knubowo nad rzeką Strumień.
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 32 t
Długość 18,10 m
Szerokość 4,60 m
Zanurzenie 0,42 m
Napęd
1 silnik wysokoprężny 6 cylindrowy 'Glennifer' o mocy 120 KM, dwa podwójne pędniki stożkowe Hotchkissa
Prędkość 10 km/godz
Uzbrojenie
1 haubica kalibru 100 mm wz. 14/19 w obrotowej wieży pancernej,
1 działo 37 mm Puteaux wz.18,
1 ckm kalibru 7,92 mm Hotchkiss plot.
Załoga 17 marynarzy

"Zuchwała" – polska kanonierka rzeczna z okresu przed II wojną światową.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W roku 1931 Kierownictwo Marynarki Wojennej otrzymało obietnicę uzyskania kredytów na budowę nowych jednostek dla Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej. Przystąpiono więc do projektowania wielu typów jednostek, między innymi projektu "pancernej krypy dopływowej". Oznaczenie to zmieniono później na "krypę artyleryjską". W maju 1932, Warsztatom Portowym Marynarki Wojennej w Pińsku, zlecono budowę jednostek klasyfikowanych ostatecznie jako "kanonierki rzeczne". Zbudowano trzy jednostki: "Zuchwała", "Zaradna" i "Zawzięta". W literaturze jednostki te określa się jako kanonierki rzeczne typu Z.

Służba[edytuj | edytuj kod]

"Zuchwała" została wcielona do służby 15 czerwca 1933. Służyła w I Dywizjonie Flotylli Pińskiej, od wiosny 1939 w składzie utworzonego w ramach Flotylli Oddziału Wydzielonego na Prypeci W chwili wybuchu II wojny światowej jednostka działała w rejonie Pińska. Zastępcą dowódcy był bosman (?) Lis. Po objęciu 9 września dowództwa obrony Polesia przez gen. Franciszka Kleeberga dozorowała przeprawy na rzekach Jasiołda i Strumień pod dowództwem kpt. art. Władysława Jasika. W chwili agresji sowieckiej rozpoczęła marsz do Pińska. Niemożliwość dotarcia tam spowodowała decyzję o samozatopieniu jednostki koło wsi Knubowo nad rzeką Strumień.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Pancerz – od 4,6 do 10 mm. Chronił burty, pokład, sterówkę i wieże artylerii.

Literatura[edytuj | edytuj kod]