Związek Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Odznaka Związku Oficerów Rezerwy RP (1938)
Dyplom uznania Związku Oficerów Rezerwy dla Tadeusza Goetzendorf-Grabowskiego (ze zbiorów Archiwum Państwowego w Poznaniu)

Związek Oficerów Rezerwy Rzeczypospolitej Polskiej – związek powstał w 1922 jako organizacja skupiająca oficerów rezerwy z terenu II Rzeczypospolitej pod hasłem "Wszystko dla Państwa - Państwo ponad wszystko". Prowadził działalność samokształceniową w zakresie wiedzy wojskowej, samopomocy członków oraz współdziałał w zakresie "wychowania fizycznego" i "przysposobienia wojskowego" w ramach ówczesnych programów szkolnych.

Ideowo bliski piłsudczykom, co stwierdzała deklaracja uchwalona na zjeździe delegatów w Warszawie w 1931 "Ustrój polityczny Państwa winien się opierać na wypróbowanych zasadach hierarchii w budowie władzy - najwyższym hasłem jest Polska mocarstwowa oparta o najwyższą władzę Prezydenta, silny Rząd i zorganizowany naród".

W 1927 prezesem ZOR RP był ppłk Stanisław Szurlej[1].

W 1934 związek liczył ok. 15 tys. członków, głównie w województwie warszawskim, lwowskim i poznańskim.

W 1935 zjazd rady ZOR uchwalił bojkot czasopisma „Wiadomości Literackie” na obszarze całej Rzeczypospolitej[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Pruszkowski, "Przewodnik Społeczny", Warszawa 1934.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]