Zygmunt Łabędzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Łabędzki
Łoś
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1919
Tesłuchów
Data i miejsce śmierci 21 października 2016
Warszawa
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Pro Memoria” Medal „Pro Patria” POL Złoty Medal Za Zasługi dla Łowiectwa BAR.png POL Srebrny Medal Za Zasługi dla Łowiectwa BAR.png
Odznaka Grunwaldzka

Zygmunt Łabędzki ps. „Łoś” (ur. 2 maja 1919[1], zm. 21 października 2016[2]) – polski uczestnik II wojny światowej, pułkownik Wojska Polskiego w stanie spoczynku, działacz kombatancki[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczestnik polskiej wojny obronnej września 1939 i akcji dywersyjnych (ukończył kurs dywersji Kedywu)[1].

W 1942, w stopniu podchorążego członek dowództwa oddziału AK Stanisława Łukaciewskiego ps. „Mały”[3]. Został odznaczony srebrnym Krzyżem Virtuti Militari – według własnych słów – za akcję przeprowadzoną w lipcu 1944, podczas której miał dowodzić 70-osobowym oddziałem, który dokonał rozbicia 800-osobowej kolumny SS i żandarmerii niemieckiej pod Urzędowem koło Lublina. Spośród Niemców 200 miało zostać zabitych, 250 rannych, a 350 trafiło do niewoli, poległ zaś 1 partyzant[4].

W rzeczywistości 24 lipca 1944 do miejscowości wjechał tabor kilkudziesięciu wozów konnych, na których znajdowali się nieumundurowani Ukraińcy, eskortowani przez 20-30 osobowy konny oddział „własowców”. Gdy tabor zaatakowali partyzanci, uzbrojona eskorta zbiegła z pola walki, reszta w taborach pozostała. Zginęło około 10 Ukraińców, a około 180 wzięto do niewoli[5]. Nie wiadomo, czy Łabędzki brał udział w tej walce.

Od września 1944 był żołnierzem 1 Armii Wojska Polskiego, z którą dotarł do Berlina. Po wojnie, w 1948, był współzałożycielem Koła Łowieckiego nr 1 Hubertus w Opolu[6][7], a w 1954 został pierwszym dowódcą Kompanii Reprezentacyjnej Wojska Polskiego[8][9].

Działacz kombatancki, między innymi członek Rady Kombatantów i Osób Represjonowanych działającej przy Szefie Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, od 2011 piastował funkcję prezesa Stowarzyszenia Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]