Zygmunt Anichimowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Anichimowski
Сигизмунд Болеславович Анихимовский
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 września 1899
Wiaźma
Data i miejsce śmierci 26 maja 1965
Rostów nad Donem
Przebieg służby
Lata służby 1918-?
Siły zbrojne Armia Czerwona
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych
Stanowiska szef Sztabu Dowództwa Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
bitwa stalingradzka
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru

Zygmunt Anichimowski (ur. 25 września 1899 w Wiaźmie, gubernia smoleńska, zm. 25 maja 1965 w Rostowie nad Donem[1]) – Polak[2], generał major Armii Czerwonej i generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Bolesława. Z zawodu monter. W grudniu 1917 roku wstąpił do Czerwonej Gwardii. Od 1 stycznia 1921 roku był słuchaczem Wydziału Artylerii w Szkole Czerwonych Komunardów. Od lipca 1921 roku przewodniczącym grupy słuchaczy RKP(b). W 1928 roku ukończył kurs doskonalenia artyleryjskiego i Akademię Wojskową im. Frunzego w Moskwie. Od 1918 roku był członkiem RKP(b)/WKP(b).

Od maja 1936 roku do grudnia 1937 roku był szefem 1 Oddziału Wydziału Broni Pancernych i Samochodowych Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego.

21 grudnia 1937 roku został aresztowany i osadzony w wewnętrznym więzieniu Wydziału Specjalnego LKSW Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego. 5 lutego 1940 roku został skazany na 3 lata poprawczego obozu pracy.

Od czerwca 1941 roku (według innych źródeł od września 1942 roku[1]) brał udział w działaniach wojennych przeciwko Niemcom. W styczniu 1944 roku był szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu 25 Korpusu Pancernego, a od kwietnia do września 1944 roku szefem sztabu tego korpusu[1], uczestniczył m.in. w walkach pod Stalingradem.

11 września 1944 roku, w stopniu pułkownika, został skierowany do służby w Wojsku Polskim na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych[1]. 30 grudnia 1944 roku Krajowa Rada Narodowa mianowała go generałem brygady[3]. W 1945 roku wziął udział w kampanii niemieckiej. 11 lipca 1945 roku został awansowany na stopień generała majora wojsk pancernych Armii Czerwonej. 12 lipca 1945 roku powrócił do ZSRR[3]. 14 lipca 1967 roku wyrokiem Trybunału Wojskowego Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego został zrehabilitowany.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Анихимовский Сигизмунд Болеславович (ros.). W: Tankowyj front 1939-1945 [on-line]. [dostęp 2017-02-02].
  2. Nalepa 1995 ↓, s. 198.
  3. a b Nalepa 1995 ↓, s. 167.
  4. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]