Zygmunt Boglewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Boglewski
„Jelitczyk”
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1897
Kielce
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1943
Oflag VII A Murnau
Przebieg służby
Lata służby 1915–1936
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 pułk piechoty LP
Polska Siła Zbrojna
9 pułk piechoty
52 pułk piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Zygmunt Teodor Jan Boglewski ps. „Jelitczyk”, (ur. 1 kwietnia 1897 w Kielcach, zm. 15 lipca 1943 w Oflagu VII A Murnau) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Srebrnego Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Antoniego i Marii z d. Szymańska[1]. Uczeń gimnazjum w Piotrkowie Trybunalskim. Od 16 sierpnia 1915 w składzie Legionów Polskich, zwolniony w grudniu celu ukończenia gimnazjum[1]. Należał do POW w Częstochowie, gdzie pełnił m.in. funkcję dowódcy plutonu. Następnie w składzie 1 kompanii 5 pułku piechoty Legionów do momentu kryzysu przysięgowego w 1917. Zdecydował się na dalszą służbę w Polskiej Sile Zbrojnej[1]. Od 1 lutego do 18 lipca 1918 był uczniem klasy „B” w Szkole Podchorążych w Ostrowi[2]. W stopniu podporucznika służył w 9 pułku piechoty podczas trwającej wojny polsko–bolszewickiej.

1 grudnia 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 279. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 17 grudnia 1931 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W marcu 1932 został przeniesiony z 9 pp Leg. do 52 pułku piechoty w Złoczowie na stanowisko dowódcy I batalionu[5][1]. Z dniem 29 lutego 1936 został przeniesiony w stan spoczynku[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią ckm batalionu „Wilk” majora Adama Wilczyńskiego[6]. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. Tam zmarł 15 lipca 1943 i został pochowany na cmentarzu Friedhof Murnau[7][8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Mastalski 2020 ↓, s. 101.
  2. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 432.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 740.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 399.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 233.
  6. Głowacki 1986 ↓, s. 386.
  7. Za drutami 1970 ↓, s. 20.
  8. Polskie miejsca pamięci i groby wojenne w Niemczech : Friedhof Murnau. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2020-09-27]..
  9. M.P. z 1937 r. nr 178, poz. 294.
  10. a b c Mastalski 2020 ↓, s. 102.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]