Zygmunt Ciechanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Wojciech Ciechanowski
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1873
Bochnia
Data i miejsce śmierci 8 sierpnia 1966
Rabka Zdrój
Profesor
Alma Mater Wyższej Szkole Technicznej w Charlottenburgu
Doktorat 1907
Politechnika Lwowska
Profesura 1913
Uczelnia
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy

Zygmunt Wojciech Ciechanowski (ur. 23 kwietnia 1873 w Bochni, zm. 8 sierpnia 1966 w Rabce) – polski inżynier, mechanik, profesor Politechniki Lwowskiej.

Studia wyższe ukończył na Wydziale Budowy Maszyn w Wyższej Szkole Technicznej w Charlottenburgu uzyskując w 1902 roku tytuł inżyniera dyplomowanego budowy maszyn. W latach 1900–1907 pracował w Fabryce Maszyn L. Zieleniewskiego w Krakowie, a w latach 1905–1907 był nauczycielem w Szkole Przemysłowej w Krakowie. Opracował wiele konstrukcji maszyn i pomp, sprężarek tłokowych. Około 1906 roku był budowniczym wodociągów w Zakopanem.[1] W latach 1907–1944 przebywał we Lwowie: w latach 1907–1918 pracował w Szkole Politechnicznej, gdzie w 1907 roku uzyskał stopień doktora, pełnił funkcję kierownika Katedry Pomp i Silników Wodnych, w latach 1915–1916 prodziekana, w latach 1916–1918 dziekana Wydziału Budowy Maszyn.

W 1911 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1913 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.

W latach 1920–1939 pracował na Politechnice Lwowskiej, gdzie pełnił funkcje: w latach 1919–1920 i 1930–1931 prodziekana, w latach 1929–1930 dziekana Wydziału Mechanicznego, a w latach 1935–1938 prorektora. W latach 1939–1941 był profesorem w Lwowskim Instytucie Politechnicznym, w latach 1941–1944 wykładowcą na tajnych kursach politechnicznych.

W maju 1944 roku przybył do Krakowa, gdzie pracował w Miejskich Wodociągach i Kanalizacji. W latach 1945–1960 był profesorem na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, gdzie pełnił funkcję kierownika Katedry Pomp Silników Wodnych, a w latach 1945–1946 dziekana Wydziału Mechanicznego oraz w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, gdzie w latach 1945–1947 został kierownikiem Katedry Pomp, Sprężarek i Wentylatorów, w latach 1946–1948 prodziekanem Wydziału Elektro-Mechanicznego. Na emeryturę przeszedł w 1960 roku.[2] W 1957 otrzymał doktorat honoris causa Politechniki Gdańskiej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]