Zygmunt Filipowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ekonomisty i posła na Sejm PRL. Zobacz też: Zygmunt Filipowicz (suwalski muzealnik i działacz społeczny).
Zygmunt Filipowicz
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1907
Warta
Data śmierci 14 września 2003
Poseł VI kadencji Sejmu PRL
Okres od 19 marca 1972
do 19 marca 1976
Przynależność polityczna Chrześcijańskie Stowarzyszenie Społeczne
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego

Zygmunt Filipowicz (ur. 17 listopada 1907 w Warcie, zm. 14 września 2003) – polski ekonomista i działacz katolicki, wykładowca uniwersytecki, poseł na Sejm PRL III, IV, V i VI kadencji (1961–1976).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Wielkopolsce w rodzinie murarza. Ukończył szkołę średnią w Krotoszynie oraz studia w Szkole Głównej Handlowej. W 1939 obronił doktorat na temat roli turystyki w życiu gospodarczym kraju. W latach 1928–1939 zatrudniony w Ministerstwie Robót Publicznych oraz Komunikacji. W okresie okupacji pracował jako księgowy. W 1942 znalazł się wśród założycieli nielegalnego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, w którym działał również po II wojnie światowej (od 1949 jako sekretarz generalny).

Od 1947 zatrudniony w administracji państwowej, m.in. jako wicedyrektor Departamentu Polityki Budowlanej Ministerstwa Odbudowy, dyrektor Biura Turystyki Ministerstwa Komunikacji oraz wiceprzewodniczący Komitetu ds. Turystyki. W 1954 rozpoczął pracę wykładowcy Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (wykładał ekonomikę transportu i turystyki). Pełnił obowiązki prodziekana Wydziału Handlu Zagranicznej Szkoły Służby Zagranicznej i SGPiS (1952–1958). Od 1962 kierował Katedrą Turystyki Akademii Wychowania Fizycznego, był również członkiem Senatu uczelni.

W 1947 po raz pierwszy kandydował do Sejmu jako przedstawiciel katolików. W 1957 znalazł się wśród założycieli Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego, został jego sekretarzem generalnym, wiceprzewodniczącym (1963–1968) oraz przewodniczącym (od 1968). Był radnym Rady Narodowej m.st. Warszawy (1958–1965). W 1961 po raz pierwszy rekomendowany do Sejmu z okręgu Zielona Góra, reelekcję uzyskiwał w latach 1965, 1969 i 1972 (w ostatnim przypadku z okręgu Tuchola). Był członkiem Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów, Zdrowia i Kultury Fizycznej (III kadencja), Spraw Wewnętrznych, Zdrowia i Kultury Fizycznej (IV i V kadencja), Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Kultury Fizycznej (VI kadencja). W latach 1971–1983 członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Problemy ekonomiczne turystyki, „Sport i Turystyka”, Warszawa 1969
  • Ekonomika i organizacja turystyki i wypoczynku, Polskie Towarzystwo Ekonomiczne, Kraków 1969
  • Lecznictwo i turystyka w uzdrowiskach, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1964

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]