Zygmunt Gniewosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zygmunt Gniewosz
generał major generał major
Data urodzenia 2 maja 1827
Data śmierci 18/19 marca 1909
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Austriackiego,
c. i k. armia
Jednostki 13 Galicyjski Pułk Ułanów
Główne wojny i bitwy wojna prusko-austriacka (bitwa pod Sadową)

Zygmunt Aleksander Gniewosz z Oleksowa, herbu Rawicz (ur. 2 maja 1827, zm. 18/19 marca 1909[1]) – generał major, c. i k. armii, c. k. podkomorzy i szambelan cesarski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodu małopolskiego sięgającego 1410. Urodził się jako syn Wiktora Gniewosza (właściciela dóbr Nowosielce, Gniewosz, Tokarnia, Karlików) i Łucji (1892-1894), córki Sebastiana Ostaszewskiego. Jego braćmi byli Edward Gniewosz (1822-1906, poseł na Sejm Krajowy i do Rady Państwa), Feliks Gniewosz (1836-1897, właściciel dóbr, urzędnik), Władysław Gniewosz (ur. 1829, szambelan cesarski).

Został oficerem Armii Cesarstwa Austriackiego. Podczas wojny prusko-austriackiej brał udział w bitwie pod Sadową 3 lipca 1866, a za swoje mężne czyny został odznaczony na placu boju[2]. Następnie był oficerem c. i k. armii. Awansowany do stopnia pułkownika od 1874 pełnił stanowisko dowódcy 13 Galicyjskiego Pułku Ułanów, stacjonującego wówczas w garnizonie Łańcut. W 1879 awansowany do stopnia generała majora.

10 lutego 1878 został mianowany c. k. podkomorzym Jego Ces. Kr. Apost. Mości (przyrzeczenie złożył 20 lutego 1878)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]