Zygmunt Grabowski (pułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy płk dypl. piech. Zygmunta II Grabowskiego. Zobacz też: inne postaci noszące imię i nazwisko „Zygmunt Grabowski”.
Zygmunt Grabowski
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 23 kwietnia 1892
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 1 Syberyjski Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr III
8 Pułk Piechoty Legionów
20 Dywizja Piechoty
35 Pułk Piechoty
49 Huculski Pułk Strzelców
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr X
1 Dywizja Grenadierów
7 Brygada Kadrowa Strzelców
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
szef sztabu okręgu korpusu
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca brygady piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wojskowy (Wielka Brytania)

Zygmunt Grabowski[1] (ur. 23 kwietnia 1892, zm. ?) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 2 października 1892. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 w stopniu majora służył w szeregach 1 Syberyjskiego pułku piechoty.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 287. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W 1923, jako oficer przydzielony do Sztabu Generalnego, pełnił służbę w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisku szefa Oddziału III[3]. 2 listopada 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu na stanowisko szefa sztabu. W czasie studiów w Wyższej Szkoły Wojennej oraz służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie[4]. 3 maja 1926 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 24. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. 5 maja 1927 został przeniesiony do 35 pułku piechoty w Brześciu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. 18 czerwca 1930 został powołany na stanowisko dowódcy 49 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Kołomyi[8][9]. 21 grudnia 1932 roku awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1938 roku został szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu.

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i został dowódcą piechoty dywizyjnej sformowanej 13 listopada 1939 1 Dywizji Grenadierów[10]. Po kampanii francuskiej 1940 przedostał się do Wielkiej Brytanii. Tam został dowódcą 7 Brygady Kadrowej Strzelców, sformowanej 24 listopada 1940 w szkockim mieście Dunfermline. 1 maja 1942 został przeniesiony do I Oficerskiego Baonu Szkolnego i wyznaczony na stanowisko komendanta zgrupowania oficerów sztabowych[11].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji wojskowej figurował, jako Zygmunt II Grabowski, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 32.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 81, 146.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 74, 140, 346.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 124.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 127.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 51, 166.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 206.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 20, 577.
  10. 1 Dywizja grenadierów w kampanii Francuskiej 1940 roku. stankiewicze.com. [dostęp 31 marca 2015].
  11. Rozkazy dzienne. I Oficerski Baon Szkolny, 1942, s. 87..
  12. Franciszek Dindorf-Ankowicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920. T. 82 Syberyjski Pułk Piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 46.
  13. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]